Home sweet home!

Zo zit je nog in het zonnige zuiden en zo opeens weer in Nederland. De laatste paar weken zijn voorbij gevlogen, zo snel dat ik niet eens meer de tijd vond om jullie op de hoogte te houden met een blog over ons wel en wee!

Maik heeft samen met Franck keihard voor BetonBlock gewerkt met nu al hele mooie resultaten. In het restaurant was het lekker bedrijvig helemaal met de versmarkt op dinsdagmiddag en de avondmarkten op vrijdagavond. We beheersen de franse taal nog niet geweldig, maar al stukken beter dan in het begin, gelukkig maar!

Naast het vele werk hebben we ook nog heel veel leuke dingen gedaan. We zijn bijvoorbeeldsamen een keer naar Buoux geweest.Na een half uurtje rijden door de Luberon kwamenuiteindelijk aan bijeen smal weggetje. En toen wedeze helemaal uitgeredenhadden stond daar opeens middenin een vallei een herberg. We hebben daarheerlijk gegeten, een bord met allemaal kleine hapjes, daarna een stukje kaas en daarna nog een dessert. En dit alles geserveerd met op de achtergrond de Luberon. Een prachtige middag.

Diezelfde avond kwamen mijn ouders en Mirte en Linde ook naar de camping. Wat was het fijn om hen weer te zien! We hebben gezellig wat gegeten bij Franck en Claire en bijgepraat over van alles en nog wat. Ze sliepen naast ons in een mobile home dus de volgende ochtend gezellig samen ontbeten met pain au chocolates en stokbrood dat Maik voor iedereen had geregeld. We hebben ze Vaugines laten zien en zijn daarna nog naar het Etang de la Bonde geweest waar we lekker hebben gezwommen. 's Avonds was er avondmarkt en dan is het altijd gekkenhuis in Cucuron. Dus Maik en ik moesten werken. Het was ook deze keer weer bere druk maar alles verliep soepeltjes. Op de camping nog even met zn allen gezeten (mn ouders hadden een heerlijk Frans kaasje en een rood wijntje gescoord op de markt) en daarna naar bed.

Helaas voor mij moest de familie naar de volgende camping, maar wat was het leuk dat ze even gewest waren! Ook van de familie van Maik hebben we er een hoop weer gezien in Cucuron. Zn vader Ernst was er twee weken met zijn vriendin Marjolein en dat was erg gezellig. Maik's tante Paulien was er met haar vriend Fons en ook haar nichtje Marloes met vriend Tom. Erg leuk om hen allemaal weer te zien en dan ook nog in Cucuron!

Naast al het bezoek uit Nederland zijn we ook nog een dagje weggeweest met Franck en Alice. Bij een groot meer had Franck een bootje gehuurd en na een lekker broodje gegeten te hebben zijn we de hele middag op het water geweest. Erg lekker. Alleen de eerste keer dat Maik en Alice in het water sprongen, deden ze dat midden op het water. Toen ze weer in het bootje wilden klimmen, bleek dat er helemaal geen trapje op zat! Zelfs geen opstapje! Alice kregen we wel weer in de boot, maar Maik was een ander verhaal. Ondanks al zijn atletische inspanningen en die van ons in de boot lukte het maar steeds niet. Uiteindelijk, met zn allen aan één kant van de boot en een laatste krachtsinspanning van Maik lukte het!

(Silent detail: Claire las de volgende ochtend op het internet dat er op diezelfde plek, die waar Maik en Alice in het water waren gesprongen, een anaconda van 6 meter was gevonden.... !)

Ook ben ik bijna elke maandag met Claire mee geweest naar het strand. Heerlijke middagjes waarin heel veel geluierd werd, afgewisseld met een duik in de zee of een lekkere lunch. De ene keer gingen er allemaal vriendinnen van Claire mee en de andere gingen we met zn drietjes. Maar elke keer was het onwijs gezellig.

Alice is nog een avondje bij mij op de camping geweest toen ik een vrije avond had. Lekker samen pizza gegeten, gebadmintond, pootje gebaad in het zwembad en ik kreeg zelfs nog een beetje franse les. Als dank voor de gezellige avond kreeg ik die dag erna een prachtig zelfgemaakt potje, super lief!

We moeten jullie ook nog iets anders vertellen, namelijk dat we geen stel meer zijn. In de laatste week voordat we teruggingen naar Nederland zijn we heel gezellig uit eten gegaan en uiteindelijk moesten we aan elkaar bekennen dat we niet echt verliefd meer zijn op elkaar. Zo zie je maar weer, het was echt de ultieme relatietest! Helaas zijn wij gezakt, maar we zijn nog steeds vrienden en daar zijn we alle twee heel blij mee.

Dat gezegd hebbende ben ik bij het einde gekomen van onze reis. De terug reis verliep erg soepel, we hebben maar één nachtje in een hotel geslapen en Barrel tufte voort alsof zijn leven er van af hing. Afgelopen maandagavond waren we alweer in Bergen waar we samen met Ernst, Marjolein en Bart nog een hapje hebben gegeten bij de Lamoraal om te vieren dat we weer thuis waren (die arme Karin was nog aan het werk). Maik gaat weer voor Shoppartners aan de gang en ik ga naar mijn super vette kamer in Utrecht (ik heb hem gezien en hij is geweldig!).

Heel erg bedankt voor alle lieve reacties op het blog, had niet verwacht dat iedereen zo enthousiast bleef mee lezen, heel erg leuk!

Veel liefs Maik en Rimke

Update vanuit de Provence

Ik ben bang dat je gelijk hebt Rianka, er gebeurt relatief weinig om over 'naar huis te schrijven'. Vandaar de ongekende rust op dit blog. Maar goed, ik zal de afgelopen weken even samenvatten om jullie toch nog een beetje een idee te geven van de laatste fase van onze reis; Werken in Cucuron.

Omdat Nanar nog een hoop ander werk te doen heeft, mag Maik nog steeds de afwas doen. We zitten nu alweer bijna vier weken op de camping en vergeleken met het begin is het nu daadwerkelijk druk op de camping. Zo leuk als kamperen is voor twee weken, zo vervelend wordt het na drie maanden. Natuurlijk zijn we nog steeds weg en zitten we niet in de sleur van alle dag in Nederland, maar af en toe zouden we toch wel weer graag thuis zijn. Met je eigen bed en wc en al die andere luxe (geniet er dus maar van!).

In het restaurant wordt het met de dag drukker. Afgelopen vrijdag waren er 67 mensen 's avonds! Ik en Priscillia hebben de benen uit ons lijf gelopen! Afgelopen zondag was er de Vide greniers van Cucuron. Franck had voor het restaurant wat plek gehuurd om tafels buiten te zetten en vanaf 8 uur 's morgens zijn Maik, Franck en Nanar daar wezen koffie serveren. Ik hoefde pas om 11 uur te beginnen (hihi) en het werd nog lekker druk binnen en buiten op het terras. Tussendoor nog twee uurtjes vrij die we hebben besteed op de markt. Helaas was het slecht weer (net als bij jullie, heb ik gehoord) en waren er al veel kraampjes weg.

Gisteren hebben we lekker gebarbequed bij opa en oma. Oma had heerlijke salades gemaakt en opa zorgde voor lekkere vleesspiesjes en gekruide kipfilets op ons bord.Het was weer onwijs gezellig! Daarna weer op de fiets naar huis en 's avonds nog even gewerkt. Het was vrij rustig dus nam Franck Maik en Alice mee naar het Etang de la Bonde, waar ze wat hadden gedronken en gegeten. De dames hielden ondertussen het restaurant draaiende. Daarna lekker ons bed in gedoken.

Vanmorgen wakker geworden door de regen(!).Het goot van de lucht, maar gelukkig is het nu weer droog. Maik is net gebeld en moet aan de slag en ik ga maar weer een boekje lezen. Fijne vakantie allemaal en kampeerze!

En we zijn weer 'thuis'

Wat me toch telkens weer blijft verbazen, is hoe snel je aan iets went. We zitten nu alweer ruim in week in Cucuron en het voelt weer helemaal vertrouwd. Vorig weekend hebben we allebei in het restaurant gewerkt, ik in de bediening en Maik weer in de afwas. Helaas voor Maik zal Nanar van de week weer beginnen in de afwas, maar gelukkig heeft hij gister van Franck en Ernst een nieuw baantje gekregen. Hij mag alle adressen opzoeken en netjes uittypen van alle beton bedrijven in Frankrijk! (3200). Is hij ook weer zoet. Ik heb de fiets van Claire te leen gekregen omdat die van mij geen versnellingen heeft. We moeten elke dag een stuk omhoog fietsen en dat gaat toch een stuk beter met 21 versnellingen.

Vorige week vrijdag zijn we op de koffie geweest bij opa en oma de Best. Gezellig gezeten en verhalen vergeleken over Spanje. In dezelfde week als wij waren zij ook in Ordessa! Helaas lukte het toen niet om contact te krijgen, maar we hebben wel begrepen dat we in dat gebied nog lang niet uitgekeken zijn. Wie weet...

Afgelopen maandag zijn we met Claire, Alice en Felix (neefje) naar het strand geweest. Een uurtje rijden vanaf hier. Een heel leuk, klein strand met een paar restaurantjes en winkeltjes. In een dappere poging nu eens bruiner te worden dan Mirte heb ik zo lang mogelijk liggen bakken. Tussen de middag hebben we heerlijk gegeten bij een restaurantje. Ik had een salade Italliene, rauwe ham, meloen, sla, mozzarella, tomaten en artisjok harten. Echt super lekker. Nog een kopje thee toe en weer helemaal tevree. Lekker rozig weer terug gereden naar Cucuron en in het restaurant kregen we nog twee Nederlandse boeken van Franck te leen. Die ons daarna meenam naar Vaugines en ons trakteerde op een biertje, (Palm van de tap) Daarna naar het Etang de la Bonde gereden. Dat is een soort Geestmerambacht maar dan tig keer mooier en je kan er lekker eten. Daar met Franck, Claire en Alice gezellig pizza gegeten en rosé gedronken. Een heerlijke dag dus.

Op dinsdag heeft Maik nog wat verse groenten gehaald bij de markt en daarna samen (nadat ik was teruggefietst omdat ik mn goeie schoenen was vergeten) gewerkt in het restaurant. Woensdag en donderdag helemaal niets uitgevoerd behalve lezen en luieren. Op donderdagavond kreeg Maik zn nieuwe baantje aangeboden en kregen we een pizza en vandaag heeft Maik alweer lekker een paar uurtjes achter de computer doorgebracht.

Byebye Espanja, hello (again) France

Op het moment van schrijven zitten we weer in Frankrijk, op een camping in St. Pons de Thomieres. In mijn laatste blog schreef ik dat we nog een tijdje in de bergen wilden door brengen, maar we waren daar in Pineade de Mar zo aan het genieten dat de plannen werden gewijzigd. Luister en huiver....

Nadat we de eerste vier dagen op de camping in Pineda dus hadden doorgebracht in Barcelona, rennend van het ene culturele hoogtepunt naar het andere, ontdekten we dat de camping eigenlijk wel heel prettig was. We hoefden alleen maar de straat over te steken om bij het zandstrand te komen en de camping bar was, naast heel goedkoop, ook heel lekker. We besloten dus nog een tijdje te blijven en lekker rustig aan te genieten. Maik ontdekte dat ze in de campingbar een English Breakfast serveerden. Na mijn overgehaald te hebben het ook eens te proberen, was ook ik overtuigd. Baked beans, bacon, ei en toast. Maar we stonden dan ook wel laat op en het 'ontbijt' nuttigden we dan ook meestal pas rond 12 uur.

Er was een voetbalveldje waar we nog een partijtje hebben gespeeld tegen een paar kleine Messi's. De Spaanse jochies maakten ons af, een soort dejavu van vorige zomer... we hebben liggen dobberen in het zwembad en vooral heel veel gelezen. s'Avonds kookte ik ons potje (varierend van pasta tot rijst en weer terug) en daarna deed Maik de afwas. Filmpje kijken of spelletje doen en zo hebben we heerlijk geluierd. Eerder waren we daar nog veel te rusteloos voor, omdat we naar ons idee nog veel te weinig hadden gezien en/of gedaan. Maar na de afgelopen weken waren we wel toe aan een rustiger tempo. Het enige nadeel was dat de halve camping vol Nederlanders stond die zich naar harte lust met elke ander Nederlander bemoeiden...

De laatste avond op de camping besloten we s' avonds maar weer eens buiten de deur te eten. We vonden een leuk barretje/restaurantje op vijf minuutjes lopen en hebben daar paella gegeten. Super lekker! Daarna nog een toetje, Maik had vianetta ijs en ik nutella met een wafel. Kotsmisselijk maar voldaan besloten we nog maar even af te sluiten met een mojitto. In deze blijde sferen ontstond ons volgende reisdoel. We wilden toch eigenlijk wel weer eens een avondje lekker uit, een beetje feesten. In de trein vanuit Barcelona waren we een aantal dagen daarvoor een Nederlander tegen gekomen die in Lloret de Mar op een camping stond, hij beweerde dat de camping op loopafstand van het centrum was en dat het een hele mooie camping was... U raadt het al, we besloten naar Lloret te gaan!

Maik is daar een paar jaar geleden al eens geweest met vrienden, maar ik daarentegen ben altijd best anti-zuip vakanties geweest.... Maar stiekem toch wel nieuwsgierig besloten we daar één avond uit te gaan. Dus op naar Lloret. Nadat we eerst langs de camping waren gesjeesd, hadden we het toch vrij snel gevonden. We kregen een plekje vlakbij het zwembad. Opzich klinkt dat ideaal, maar bij het zwembad was ook de bar, bij de bar draaiden ze de hele, maar dan ook de hele, dag muziek. Daar konden wij zonder problemen de hele, maar dan ook de hele, dag van genieten. Het centrum was op loopafstand, mits je van een lekkere lange wandeling uitging. Maar goed, 's avonds toch uitgeweest. En hoe!

We zijn eerst naar een bar geweest waar ze goedkoop drank schonken. Na 5 minuten hadden we ze door, ze mixten de drank gewoon met water... opzich niet zo heel erg voor mij. Daarna zijn we naar St. Trop gegaan, één van dé disco's daar. Maik herkende het nog allemaal, heel grappig. We hebben gedanst voor ons leven en ik heb me uitstekend vermaakt met alle dronken mensen om me heen. Maar ik ben ook tot de slotconclusie gekomen dat ik een week nooit zou overleven, ik zou me dood gaan irriteren aan al die opgeschoten jongeren met maar twee doelen voor ogen... (die zijn te grof om op te schirjven)

Na de lange wandeling terug zijn we, ietwat beschonken, ons bedje ingerold. 's Morgens had vooral Maik last van een vervelende kater. Die zijn we te lijf gegaan met lasagne en pizza en daarna nog een keer met een Big Mac menu ( jaja, gezond is anders). Nog wat rondgelopen, Maik wist nog waar zijn oude appartement zat, en genoten van het uitzicht over het strand vanaf een rots. Op de camping werden we weer vrolijk begroet met luide muziek en toen we wat zaten te drinken (alcohol vrij) werden we nog getrakteerd op de 'mini-disco'. Gelukkig hadden we maar voor twee nachtjes betaald.

's Avond nog even afgesloten met een Bailey's met ijs voor mij en een whiskey voor Maik bij de camping bar, gelukkig was het centrum te ver. Ik ben blij dat we geweest zijn, weet ik ook weer hoe zoiets er aan toe gaat. Maar gelukkig zijn we de volgende ochtend weer verder gegaan.

Omdat we toch wel richting juli komen, besloten we maar weer richting Frankrijk te gaan. Kunnen we lekker rustig aan doen. We hebben een nachtje in St. Pere Pescador geslapen waar niets noemenswaardigs is gebeurd. Gister zijn we via de A9 weer Frankrijk binnen gereden, gelukkig voor Barrel gingen we vooral bergafwaarts. We sliepen op een camping in le Barcarés, genaamd Le Floride/L'Embouchure. Voor de mooie bestdeal prijs van 11,-. We hadden wel meteen door dat we weer in Frankrijk waren, shorts zijn verboden in het zwembad. Toen we vanmorgen gingen betalen viel het wel wat tegen, ze rekenden 3,50 toeristenbelasting per persoon!!! totale prijs dus toch nog 18,-... Beetje jammer, maarja.

Vandaag is het 31 graden en toch wel erg warm. Ik ben tot de conclusie gekomen dat Barrel misschien toch geen airco heeft, maar gelukkig hebben we zelf een ventilator gekocht en heeft Maik gister een parasolletje gevonden in het grofvuil. Al met al zijn we super blij met de afgelopen weken in Spanje, we hadden toch een beetje het gevoel dat onze reis in duigen was gevallen, maar door al het moois dat we hebben mogen zien de afgelopen tijd weten, we weer waarvoor we het gedaan hebben.

Oja, nog even een vitamine update voor moeders!: we eten elke dag groenten: paprika, courgettte, ui en groene peper en bijna elke dag een appel. En we hebben vandaag een meloen gekocht, voor morgen;)

Bestemming Barcelona

Omdat we het gevoel hadden dat we rondom de camping wel zo'n beetje alles (of in ieder geval wat voor ons te doen was) gezien hadden, besloten we om verder te gaan. We zijn in eerste instantie verder Spanje in gereden richting het zuiden. Vanaf Torla zijn we weer terug gereden naar Ainsa, er waren geen alternatieve routes, maar dat gaf niet. Omdat Maik zich niet zo lekker voelde (hij verdenkt het stuk vlees van de avond ervoor) zijn we niet zo ver gereden en zijn we gestopt in Abizanda, vlak onder Ainsa. Een Best deal camping voor maar 15 euro. Niet heel bijzonder, beetje smerig sanitair en scheve plaatsen. We kwamen ook nog weer een stel Nederlanders tegen, voor de verandering.

De volgende dag hebben we nog een badminton poging ondernomen, maar we zijn op de camping in Ainsa zwaar opgelicht. We hebben daar 3 shuttles gekocht, als je ze omhoog slaat komen ze tollend en zwabberend weer naar beneden en wil je ze wat verder weg krijgen moet je keihard slaan. Wel vermoeiend, niet leuk. Dus alles maar in de camper geladen en de volgende bestemming gekozen. We bleken niet zover meer van Barcelona te zitten en het Nederlandse stel van de camping vertelde dat er langs de kust vrij goede campings zitten dicht bij de spoorlijn die naar het centrum van Barcalona gaat. Dat klonk uitnodigend, dus op naar de kust. Omdat we niet het hele stuk in één keer wilden rijden besloten we eerst nog een nacht op een camping in Montblanc te slapen.

Om in Montblanc te komen zijn we door ‘depression centrale' gereden. Ietwat cliché, maar het was echt deprimerend. Het binnenland van Spanje is gewoon nog een derde wereld land. Ongelofelijk arm en smerig. Gelukkig was Montblanc een ander verhaal. Het oude stadscentrum staat er nog met stadsmuur en al. Leuk om te zien. De camping vinden was een ander verhaal, maar gelukkig kwamen we toch nog de bordjes tegen. Ook deze camping was weer een best deal (ideaal). Maar het meisje achter de receptie, die gelukkig Nederlands was, wist niets van de best deal actie. Uiteindelijk had ze het zo geregeld dat we dan geen elektriciteit hoefden te betalen en betaalden we maar 11 euro, ipv de 14 euro die in de gids stond. Erg aardig. Geen bijzonder leuke plek ofzo, maar alles zag er wel netjes uit. En als je ging douchen had je een eigen badkamertje, ook weer eens wat anders.

De volgende dag een camping uitgezocht in Pineda de Mar, langs de kust zo'n 50 km boven Barcelona. Omdat we niet te veel over de snelweg wilden had ik een hele ingewikkelde route uitgestippeld. Wij zijn zelfs door een natuur park gereden waar we nog een knal groene slang tegenkwamen. We weten niet zeker of we er overheen zijn gereden of dat ie mazzel had. De weg door het park was vreselijk bochtig maar ik heb genoten van de natuur. Maik niet echt, die moest zich zo concentreren op de weg dat genieten er even niet in zat voor hem. We moesten nog een klein stukje na het natuurgebied. Maar doordat het zo slecht aangegeven was, zijn we wel tien keer fout gereden. Uiteindelijk maar over de snelweg door steden, maar dat bleek nog verschrikkelijker. Godzijdank toch eindelijk de goeie weg gevonden en aangekomen bij de camping. Heel vriendelijk geholpen door een mevrouw met een wel heel kort broekje. De camping ligt aan een weg met daarachter het strand. Het staat vol met aan de ene kant Spanjaarden met caravans die er het hele jaar staan en aan de andere kant Nederlanders en een enkele verdwaalde Duitser. Het sanitair is prima in orde, maar het belangrijkste voor ons: hij ligt op maar een kwartiertje lopen van het station naar Barcelona. 's Avonds rijst gegeten met zoetzure saus en een bakje chocolade mousse toe.

Op naar Barcelona! De volgende dag zijn we zo rond elf uur richting het station gelopen. Er stond een hele rij bij het loket dus met behulp van de Lonely Planet en een kaartjes automaat zelf een kaartje gekocht. We liepen door de poortjes maar toen bleek dat de dienstregeling alleen aan de andere kant hing. Nergens op het perron. Handig. Uiteindelijk maar gevraagd en toen bleek dat elke trein op perron één zowat richting Barcelona ging. Na ruim een uur treinen zijn we uitgestapt bij Place de Catalunya. We stonden midden op een plein waar ze nu aan het demonstreren zijn. Overal op het plein hadden mensen tentjes op gezet en er hingen spandoeken aan de standbeelden. We hebben na vier dagen nog steeds niet begrepen wat hun standpunt nu eigenlijk is, maar ze hebben het zeker naar hun zin. Bij een informatie standje hebben we een kaart van de stad gekocht en toen zijn we naar bar/restaurant Nuria gelopen om maar eens uit te vogelen waar we nou eigenlijk waren. Onder het genot van een verrukkelijke cappuccino ontdekten we dat we boven aan de Rambla zaten. Dat is een hele lange winkelstraat met aan beide kanten wijken met nog meer winkels. Onder aan gekomen staat een monument voor Christofel Columbus die wijst naar de zee.

Wij zijn over de Rambla gelopen en hebben nog even gekeken bij de Mercat de la Boqueria, een gigantische overdekte markt met van alles. Verse groenten, fruit, vlees, vis, noten en snoepgoed in allerlei kleuren. Erg leuk om te zien. Daarna zijn we door gelopen naar Columbus en zijn we zelfs met een lift omhoog gegaan in het monument en konden we uitkijken over Barcelona. Vervolgens zijn we naar de oude wijk gelopen. De Barri Gotic. Daar wilden we een bezoekje brengen aan de kathedraal, maar daarvoor moesten we 6 euro per persoon voor neertellen. Daar hadden we eigenlijk niet zo'n zin in en omdat we de afgelopen weken al zoveel kathedralen en kerken hebben gezien besloten we deze maar over te slaan. We hebben uiteindelijk wel 7 euro betaald voor het museum d'Historia de Ciutat. Maar dat was het ook meer dan waard. Onder de stad ligt een opgraving van 4000 vierkante meter van een Romeins dorp. We zijn door een wijnmakerij heen gelopen en hebben de plek gezien waar ze daar de Garum maakten. Dat vond ik erg leuk om te zien omdat ik vorig jaar een groot werkstuk heb gemaakt over Romeins eten. Garum gebruikten de Romeinen zoals wij nu tegenwoordig zout gebruiken. Het is trouwens gefermenteerde vis. (verrotte vis, dat er lang heeft liggen fermenteren in een kruik in de zon, jammie). Het was ondertussen alweer een uur of zes dus besloten we nog even een biertje te drinken bij Nuria op het terras en vervolgens weer met de trein naar de camping te gaan. We hebben s' avonds bami gegeten (de Liddl heeft van die pakketten waar je alleen maar olie en vlees bij hoeft te doen) en dat was wonderbaarlijk lekker. Nog wat gelezen en toen hup, naar bed.

Barcelona, het vervolg. De tweede dag besloten we de kunst van Gaudi te gaan bekijken. We zijn lopend vanaf placa de Catalunya (na weer een lekkere cappuccino bij Nuria) richting de Sagrada Familia gelopen. Onderweg zijn we langs Casa Batllo gelopen, ook ontworpen door de meester zelf. Een prachtig gebouw met een kleurrijke gevel. Daarna nog langs La Pedrera, volgens de kaart hét kunststuk van het modernisme, maar wij vonden persoonlijk Casa Batllo mooier. We vervolgden onze weg naar de Sagrada Familia en daar aangekomen moesten we een half uur in de rij staan om naar binnen te komen. In 1882 zijn ze begonnen met het bouwen van deze kerk en ze schatten dat de bouw klaar zal zijn rond 2050. Het bezoek aan de kerk kost je ook nog eens een lieve duit. Je betaalt 12,50 voor je bezoek en dat kan je dan nog aanvullen met een aantal andere dingen. Bijvoorbeeld de lift of een audiogids. Wij besloten om ook een kaartje te kopen voor een museum in het park Guell. Op het entree kaartje word je nog wel vriendelijk bedankt voor je bijdrage aan de bouw van de kerk. Ondanks de bordjes waarop staat dat het een heilige plaats is, is het er rumoerig. Het is inderdaad een prachtig staaltje architectuur met bizarre lijnen, vormen en kleuren en we zijn blij dat we het hebben kunnen zien. Toch zit het ons dwars dat je zoveel moet betalen om een kerk te bezichtigen. Ervan uitgaande dat elke toerist 15,- betaalt en misschien ook nog wel een souvenir in het winkeltje koopt van rond de (laten we laag blijven) 5,-. Kun je ervan uitgaan dat ze zo'n 3000 mensen per dag ontvangen (waarschijnlijk meer). En dan verdienen ze dus 20 x 3000 = 60.000 euro per DAG. Buiten stond een non te collecteren voor een nabij gelegen kerk...

Na het bezoek aan de kerk zijn we met de metro, we hadden toch wel moeie voeten gekregen, naar het Park Guell gegaan. We moesten een heel stuk omhoog lopen en konden op een gegeven moment zelfs met de roltrap door de straten omhoog. Boven aangekomen had je een prachtig uitzicht over de stad. We liepen rustig verder naar beneden langs straatmuzikanten en illegale verkopers van souvenirs. Toen kwamen we bij een pleintje omringd door een hele lange golvende bank ingelegde met een kleurrijk mozaïek uitkijkend over de stad. Op het plein werd van alles te koop aan geboden en een flamenco danseres werd begleid door een spaanse gitaar en een trommel. Iets verder naar beneden kwamen we bij een trap met in het midden waarschijnlijk het (na de Sagrade Familia) toch wel bekendste kunstwerk van Gaudi, de Dragon. Een soort salamander achtig beest met allemaal kleurtjes en een fonteintje uit zijn bek. De trap werd aan beide kanten omringd door muren met prachtige figuurtjes en er bloeiende bloemen en planten. Ondanks de enorme drukte was het een pracht gezicht. Onder aan de trap stonden nog twee Hans-en-Grietje huisjes waar een museum en een winkeltje in zaten. Even verderop kwamen we bij het museum waar wij een kaartje voor hadden. Het was een huis midden in het park waar Antoni Gaudi twintig jaar van zijn leven heeft gewoond. Er stonden nog meubels door hem ontworpen en zijn wandelstok is er ook te bewonderen. Met de metro zijn we weer terug gegaan naar placa de Catalunya waar we na deze lange, maar mooie dag weer op de trein zijn gestapt. 's Avonds hebben we op de camping een hapje gegeten onder het mom ‘het vlees en de groenten zijn op'. Vooraf een lekkere salade en daarna had Maik een hamburger en inktvisringen en ik had een spies met kebab en friet. Maik heeft me zover gekregen dat ik een halve inktvis ring heb op gegeten. Misschien toch nog mijn Tsjechische trauma verwerkt van die keer dat Silke een stukje inktvisrink van Maaike kreeg.... Nog een Baileys koffie toe en daarna nog een potje gekaart. Weltrusten!

Nog steeds niet moe van Barcelona gingen we voor de derde achtereenvolgden dag met de trein heen. Omdat het regende besloten we om onze oorspronkelijke plannen van een bezoekje aan Camp Nou maar oven op te schuiven en een poging te doen om te gaan shoppen. Daarin zijn we hartstikke geslaagd, Maik heeft nieuwe shirts, een nieuwe trui en broek en ik heb ook wat nieuwe shirts. Ook hebben we 6 Engelse boeken gekocht voor 2,95 per stuk, goeie deal. Met tassen vol maar weer de trein in en zoals wel vaker gebeurt kwam er een meneer de trein in met een aangepaste versterker en die begon te zingen. Van die nummers die alle toeristen kennen en die dan met een stralend gezicht gaan mee neuriën. Dat die arme jongen niet eens zuiver zingt laat ik maar buiten beschouwing. Het heeft ook wel weer wat. Moe van al het lopen en shoppen en na nog even Diehard 4.0 gekeken te hebben (we hebben ondertussen al Maik zijn goede films al gezien...) zijn we lekker gaan slapen.

Gister was het heerlijk weer en zijn we naar Camp Nou gegaan. Het stadion van FC Barcelona. Met de trein en met de metro (hebben we helemaal zelf uitgevogeld!) en toen nog een stukkie lopen. Van de buitenkant is het helemaal niet mooi, maar gelukkig was het van binnen beter. Helaas werden we wel weer 19,- per persoon afhandig gemaakt om naar binnen te mogen... Maar zoals we telkens tegen elkaar zeggen: Nu ben je er, je weet nooit of je hier nog eens terug komt. Het museum viel tegen, vooral heel veel high tech schermen en oude bekers. Maar toen mochten we het stadion bekijken. En dat is toch wel heel vet. Er kunnen 92.000 (!) mensen in. We mochten ook de pers ruimte bekijken, de kleedkamer van de tegen partij (met jacuzzi) en de gang waar de spelers door lopen vlak voordat ze het stadion opkomen, heet dat nou de catacombe? En natuurlijk werden we de fan shop binnen geleid. We hebben toch maar geen shirt met naam gekocht (93,- euro, oftewel een week overnachtingen op campings voor ons) wat een idioterie zeg. We zagen mensen zonder blikken of blozen een heel tenue uitzoeken voor kindjes van een jaar of vier (en voor zichzelf). Buiten nog even snel een ijsje gekocht, op aanraden van Zenobia, en inderdaad super lekker ijs hier! Daarna zijn we weer terug gegaan naar placa de Catalunya. Dat was nog een avontuur want ze waren precies die dag bezig met een nieuwe metrolijn en er waren een aantal stops die niet bereikbaar waren met de metro. Maar dat was keurig opgelost, er reden bussen tussen die stops en overal stonden mensen me een herkenbaar shirt die informatie gaven. Toppie! We zijn de Rambla weer een stukje over gelopen en bij de markt vonden we een tentje waar ze tappas serveerden. Want dat wilden we toch nog even doen; lekker tappas eten in Barcelona. Nou dat is gelukt. Super lekker, wijntje/biertje erbij en smullen maar. Na weer een geslaagde dag zijn we moe en voldaan naar de Barrel teruggegaan. Omdat het onze laatste avond was op de camping nog even feestelijk afgesloten (nu kan het nog) en uit eten geweest in het camping restaurant. Ik lasagne en Maik een pizza. Nog een ijsje en een Baileys koffie en wij waren weer helemaal gelukkig...

Vandaag gaan we maar weer verder. We hebben besloten om weer naar de Pyreneeën te rijden maar nu aan de andere kant van de tunnel. Omdat we 1 juli weer bij Franck en Claire zijn zit er nog te kort tijd tussen om verder Spanje in te gaan. Daarbij vinden we de Pyreneeën echt het hoogtepunt van onze reis tot nu toe. Dus duimen voor Barrel en bergschoenen voor mij!

Maik, Rimke en Barrel in de Pyreneeën

Ook deze blog is van een paar dagen eerder, ik geloof van 5 juni!

De rekening was inderdaad aan de hoge kant, 25 euroos, maar we kregen er wel een fles rode wijn bij. 's Morgens ben ik nog even wezen hardlopen en zwemmen en na een stokbroodje genuttigd te hebben zijn we naar Ainsa gereden. We zijn naar boven gereden om het oude stadsgedeelte te bekijken. Erg mooi en een prachtig uitzicht over de omgeving. We besloten om naar Torla te rijden en volgens het kaartje kwamen we onderweg nog een hoop mooie dingen tegen. Nog even snel wat boodschapjes ingeslagen bij een supermarkt, nog een hele klus omdat we dat Spaans niet begrijpen. En daarna een dorpje ingereden. Volgens de kaart zou hier een ‘majestueuze kerk' staan, die we natuurlijk even moesten bekijken. Na een helse klim door het oude dorpje kwamen we eindelijk bij de kerk. Die was dicht. Lekker dan, dat hele stuk voor niks gelopen!

Gelukkig werden we later op de dag voor onze inspanningen beloond. We hadden een prachtig uitzicht over een vallei vlakbij het dorpje Broto. In datzelfde dorpje werden we nog getrakteerd op een prachtige waterval en als kers op de taart het dorpje Torla. Helaas was ook hier de kerk dicht, maar al met al waren we weer verwend met prachtige uitzichten. De weg naar de camping was nog spannend, een smal pad van grind met een pittige rivier ernaast. En tegenliggers. Gelukkig heelhuids aan gekomen en Barrel neergezet. Wel een beetje scheef, maar wat wil je in de bergen. Om een uur of 7 à 8 ging ik koken. Het vlees, waarvan we dachten dat het gehakt was, rook vreemd en werd maar niet donkerder. Ik heb het Maik nog laten proeven, maar uiteindelijk toch besloten dat het geen succes was. Dus maar een avondje vegetarisch. Nog een potje gekaart en toen weer ons bedje uitgeklapt.

De volgende ochtend was het weer niet heel mooi, beetje bewolkt en grauw. We vroegen aan de eigenaresse van de camping waar we het best konden gaan wandelen. Ze gaf ons een kaartje en raadde ons aan niet naar de andere kant van de vallei te lopen vanwege het weer. Dus sportschoenen aan, dikke trui (of twee), fles water, pleisters (je weet nooit), broodjes, appels en snoep (jammie). En wij konden er tegen aan. Voor de zekerheid nog even opgezocht wat ‘bajo' betenkt, dat stond namelijk bij onze wandeling, en gelukkig betekent dat laag oftewel een makkelijke route. Want je weet wat ze zeggen, hardlopers zijn doodlopers. Aangekomen bij de prachtige Bujaruelo vallei parkeerden we de auto. Echt een paradijs op aarde. Er was een mooi aangelegd wandelpad waarlangs van alles te zien was. Watervalletjes, mooie vergezichten en zelfs sneeuw op sommige toppen. Na route nummero 6 gelopen te hebben besloten we nog even verder te lopen. Toen we bij het volgende punt waren aangekomen, vonden we het voor die dag wel weer mooi geweest. Nog even een broodje gegeten in de vallei en daarna weer terug gelopen naar Barrel. Precies op tijd want het weer werd steeds slechter.

We besloten 's avonds dat het hier zo mooi en prettig was dat we nog wel een nachtje wilden blijven. Toen we de volgende ochtend wakker werden was het weer prachtig, lekker zonnetje en helder. Dus hebben we die dag een wat lastiger pad genomen aan de andere kant. Het hoogteverschil met het startpunt was 1000 meter (de eerste wandeling had een hoogteverschil van 400 meter) en het zou dus een pittige klim worden. Nou, dat hebben we geweten! Vanaf het eerste moment hebben we geklommen over een smal rotsig paadje. Het was wel veel avontuurlijker maar ook een stuk zwaarder. Op een gegeven moment vond ik het welletjes geweest, de uitzichten waren weer prachtig en op mijn sportschoentjes had ik toch maar mooi een heel eind geklommen. Maik, vastbesloten om het ijs van dichtbij te bekijken, is nog even verder gegaan en heeft inderdaad een stuk ijs bereikt! De tocht naar beneden was een stuk minder vermoeiend, maar wel eng omdat mijn schoenen vrij glad waren, toch maar eens zo'n stevig paar bergschoenen aanschaffen. Zonder kleerscheuren beneden gekomen, wederom vlak voor het slechte weer. In de camping bar nog even opgewarmd met het één en het ander. De rekening was een schok, 11,30 (1 bier, 1 cola, 1 baco, 2 thee, 1 cappuccino), dat kunnen we dus nog wel eens doen. Even voor de goede orde, ik had de cola en de 2 thee.

Het eten bestond die avond uit pasta... We besloten om nog in ieder geval 2 nachtjes op deze camping te blijven en de volgende dag naar het Ordessa park te gaan. Omdat het toch een beetje vakantie blijft besloten we ook om de volgende dag uit eten te gaan in het restaurant op de camping.

Vandaag zijn we dus naar Ordessa gereden. We konden kiezen tot hoever we het pad zouden lopen met een maximum van 3 uur heen (en dus ook terug). Omdat wij niet de beroerdste zijn hebben we natuurlijk gewoon de finish gehaald. En wat voor één! Na een prachtige wandeling langs watervallen en door bos kwamen we in de Ordessa vallei. Er liepen overal wilde koeien en het landschap was adembenemend. We hebben zelfs een paar marmotten in het wild gezien! Hele grappige beestjes. Ik moet bekennen dat we er op de terugweg op een gegeven moment wel een beetje door heen zaten, maar het was het meer dan waard. Een absolute aanrader!

's Avonds in het camping restaurant gegeten. Als voorgerecht een salade met kip en appel (lekker hoor) en daarna had ik gegrilde lam, super mals, en Maik had één of ander taai vlees. Ik was helemaal in de wolken, Maik was een beetje ongelukkig. Het toetje bestond uit ijs dat nog in het plastic bakje zat, maar er was verder niet mis mee. En dat alles voor 32,- euries. Wij zijn honderd procent fan van de Pyreneeën, prima vakantiebestemming!

We zitten in SPANJE

De afgelopen weken hadden we geen internet, maar ik heb wel gewoon mn blog geschreven. Dus de tekst hieronder is van ongeveer 29 mei!

Ja, dames en heren, u leest het goed, we zitten niet meer in het fijne Frankrijk, maar in het spetterende Spanje! Nog een heugelijk feit dat ik even mee wil delen: Ik heb een kamer in Utrecht! Nu vragen jullie je natuurlijk af hoe ik dat hiervandaan voor elkaar heb gekregen, nou dat zit zo: Ik heb 3 hele toffe vriendinnen en die hebben een heel leuk huisje gevonden in Utrecht. Amber, Laurie en Nina hebben samen met mijn lieve pappa en mamma een kijkje genomen en zijn tot de conclusie gekomen dat het echt een super leuke plek is. Heel erg bedankt allemaal! Ik ben rete enthousiast en kan niet wachten om het te bekijken!

Laat ik na deze mededelingen maar weer verder gaan waar we vorige keer gebleven waren. Net na het schrijven van mijn vorige blog, moest ik even naar het toilet. Na al mijn frustratie over het sanitair in Eauze van mij afgeschreven te hebben, zocht ik het kleine kamertje maar weer eens op. Ironisch genoeg bezat deze camping ook alleen maar ‘hurk toiletten'... volgens mij heb ik dat een beetje over mezelf afgeroepen door alle kritiek op deze ‘wc's'. Ook deze keer heb ik me er over heen gezet en me geprobeerd te concentreren op alle voordelen (hygiënisch, geen aambeien etc.). 's Avonds hebben we het humeur een beetje opgevijzeld met goedkope whisky met goedkope cola. Dat lukte prima en we hebben weer heerlijk geslapen.

De volgende dag zijn we richting Pamiers gereden. Onderweg zijn we gestopt bij het plaatsje Mirepoix. Erg mooi, middeleeuws plaatsje met een leuk centrum. Omdat het begon te regenen en het nog erg vroeg was, besloten we koffie te gaan drinken bij een cafeetje. Ik nam een kopje thee en Maik een cappuccino. We verbaasden ons al over het feit dat de serveerster vroeg of hij melk of slagroom wilde (normaal gesproken krijg je hier gewoon een dot goedkope, suikerloze slagroom op je koffie et voila: cappuccino) en Maik antwoordde blij dat hij wel melk wilde. We werden minder blij toen we de rekening zagen. De thee: 2,30 de cappuccino: 3,30. We hebben geen fooi achter gelaten.

Vervolgens zijn we door Pamiers gereden en besloten we om nog maar niet naar de camping te gaan. We zijn naar de grotten van Maz d' Azil gereden. We waren de bordjes aan het volgen toen we opeens midden in de grot reden! Ze hadden er een weg doorheen gehakt en deze verlicht. Dit gaf een heel bizar effect. We zijn ook nog even verder de grot in gegaan, zonder Barrel. Er was één of andere Franse kunstenaar in losgelaten die overal moderne kunst had neergeplant, maar ik moet bekennen dat het wel een grappig effect had. We sloten ons aan bij een groepje met een Franse gids, die ondanks de Engelse vragen stug bleef doorpraten in het Frans. Ik heb nog wat mee gekregen over een baby mammoet, maar wat ze nou precies allemaal vertelde weten we niet. Daarna zijn we terug gereden naar Pamiers en op de camping gaan staan. 's Avonds voor de variatie maar pasta gegeten.

Ik had die donderdag ook van mijn moeder het nummer van het consulaat gekregen, om zelf maar eens achter mijn paspoort aan te gaan. Helaas was ze donderdag maar tot 12.30 aanwezig en was het op dat moment 13.30. Dus vrijdagmorgen belde ik om 10.00 uur maar weer eens met mijn grote vriendin. Ze zei vrolijk: ‘ja, we (volgens mij werkt alleen zij daar, maar goed) hebben je paspoort al een dag of zeven à acht. Ik had al een keer gebeld, maar toen werd de verbinding verbroken.' Ik, ondertussen al mijn haat gevoelens onderdrukkend, vroeg haar op mijn vriendelijkst welk nummer ze had gebeld. Zij: ‘dat nummer met 0623...' Ik, grommend, ‘maar u heeft toch wel 0031 ervoor gedraaid?' Zij: ‘o, nou we bellen nooit naar Nederland...' Op dat moment besloot ik dat het verder ook niet uitmaakte en dat we nooit vriendinnen zouden worden dus dat ik er maar beter niet op in kon gaan. Helaas was mevrouw die vrijdag maar tot 12.00 uur aan het werk, en omdat Pamiers te ver van Toulouse lag om dat even snel te gaan rijden (en Barrel neemt liever geen snelweg) was er geen andere oplossing dan maandag naar Toulouse te gaan. Ach ja, hij is in ieder geval aangekomen in Toulouse.

Vrijdag zijn we maar in Pamiers gebleven. We hebben de hele dag niet veel meer gedaan dan de mevrouw van het consulaat (ze zegt haar naam trouwens ook nooit) vervelende dingen toewensen en een leuk restaurantje opzoeken in Pamiers. Dit bleek lastiger dan verwacht, wat een lelijke stad zeg. Uiteindelijk wat gevonden waar ze een menu van 12 euro hadden, lekker wijntje erbij (ik dan) en afsluiten met koffie met een klein proeferijtje. Is dat stomme paspoort nog ergens goed voor. Voor de rest hebben we niet zo heel veel uitgevoerd, ik heb Mirte via het internet nog een beetje geholpen met haar huiswerk.

Zaterdag zijn we richting Limoux gereden en hebben we nog een abdij bekeken. Weer een erg mooie abdij met een binnenplein met fontein. De kerk was niet erg groot, maar er stond wel een prachtige sarcofaag (al vertelde het foldertje dat het waarschijnlijk een deel van een altaar was geweest) uit de tiende eeuw. Na even gezocht te hebben vonden we de camping. In de kosmos gids stond dat deze camping met de bestdeal campingcard 15,- euro was, maar bij de receptie hadden ze nog nooit van bestdeal gehoord. Uiteindelijk mochten we wel voor 15,- euro staan en heeft de receptioniste nog even een kopietje gemaakt van de gids. Foei, best deal.

Zondag zijn we maar weer naar camping Les Violettes gereden. Deze ligt op ong. 15 km van Toulouse en zo waren we vorige keer ook komen aanrijden, leek ons wel de makkelijkste optie. We herinnerden ons nog van het vorige verblijf dat we niet zo tevreden waren. Maar het leek wel of de camping een transformatie had ondergaan! Overal stonden bloemetjes en zelfs in het toiletgebouw stond een plant. Er lagen badmintonrackets en een basketbal die je mocht gebruiken, toppie! En we werden weer naar onze plek gebracht in een golf karretje, ook niet geheel onbelangrijk.

En toen was het weer maandag. Drie weken na onze eerste ontmoeting met het consulaat in Toulouse. Zonder enige moeite konden we de weg vinden en hadden we een parkeerplek. (ze vergeten nog wel eens dat campers niet in parkeergarages kunnen, erg lastig in een stad). We kwamen weer bij het prachtige gebouw waar het consulaat zit, maar toen we naar binnen wilden zat de deur op slot. Maik belde nog een keer en toen kwam mevrouw haastig aangelopen. Ze deed een beetje vreemd, maar gaf meteen mijn paspoort. Dat was het dan. Ik heb me maar ingehouden, het leek me wel zo volwassen en daarbij schieten we er toch niets meer mee op. We verdenken haar er trouwens van dat ze te laat was, vandaar dat vreemde gedrag. Kan me ook wel voorstellen met zulke ‘lange' werkdagen. Oeps, kinderachtig.

We zijn nog even een grote cd winkel in gelopen en hebben 4 cd's voor 20 euro gekocht (Kings of Leon, Paolo Nutini, Jason Mraz en Franz Ferdinand zijn aan onze collectie toegevoegd). Voor de afwisseling tijdens het rijden. Nog even een broodje gegeten en toen weer naar Barrel. Met mijn paspoort! We zijn meteen richting de Bielsa tunnel gereden. Op ongeveer 16 km voor de tunnel vonden we een camping midden in de Pyreneeën. Prima sanitair en nette plaatsen. Het begon 's avonds nog te onweren en regenen, ik zat hem al te knijpen, maar gelukkig trok de bui over.

En dan komen we alweer bij vandaag. We zitten dus daadwerkelijk in Spanje. Barrel heeft de ultieme test, de Pyreneeën uitstekend doorstaan, applaus. Na een prachtige rit door de bergen kwamen we vanmiddag aan in Ainsa. We parkeerden de auto tegenover het buro de turismo en stapten uit. Ik deed mijn deur op slot, maar gooide hem niet hard genoeg dicht. Potverdorrie, Maik, mag ik de sleutel? Maik staarde me aan en wees voorzichtig naar de sleutel, in het contact van de auto. Met alle deuren op slot. We hadden ons zelf buiten gesloten. Dit keer moeten we dus echt de schuld op ons nemen, Barrel kan hier niets aan doen. Uiteindelijk onze trots over boord gezet en de ANWB gebeld. Binnen anderhalf uur zou er iemand komen, ze zouden later op de dag nog even bellen over de service. Gelukkig zat er een hostel/restaurant een paar meter van de parkeerplek, konden we de auto mooi in de gaten houden. We hadden 2 menu's besteld voor 11 euro en daar kregen we een fles water en een fles wijn bij. Het was niet super lekker, maar we hadden tenminste wat te eten en te doen tijdens het wachten. Op een gegeven moment kwam er een zilvergrijze auto de stoep op rijden. Er stapte een man uit die om zich heen keek en naar Barrel toe liep. Dat moest dan wel onze man zijn. En inderdaad, hij haalde met een ijzerdraadje het slot omhoog. Dit trucje, met hulp van Maik, nam nog geen 5 minuten in beslag (gelukkig gooi ik mijn deur niet zo hard dicht). Opgelucht bedankte we hem en zijn we naar een camping gereden, we hoefden niet eens te betalen! De ANWB heeft zelfs nog gebeld hoe de service was verlopen! Zouden ze dan toch iets geleerd hebben? Of hebben ze het in Spanje gewoon beter geregeld...

Op de camping aangekomen werden we vriendelijk naar een plaatsje gebracht. We hoeven morgen ochtend pas te betalen. We zijn al wezen zwemmen in het verwarmde zwembad en hebben even in de jacuzzi gezeten, met de bergen op de achtergrond natuurlijk. Ik moet bekennen dat ik niet zo uitkijk naar de rekening....

Nog steeds niets vernomen van het consulaat…

We zijn op dit moment (25 mei) nog steeds in Frankrijk. Ik weet nog dat we zondag 13 maart in de bus stapten en vol vertrouwen aan één ieder meedeelden dat we binnen 1 á 2 weken toch wel in Italië hoopten te zijn... Dat is dus niet helemaal zo gelopen. Na de geslaagde dag in Lourdes zijn we weer omhoog gereden en na weer een dagje kerken kijken en bastides bezichtigen vonden we een camping in Eauze. Een prima camping voor maar 8,40 per nacht! En wat helemaal leuk was, waren de otters de we 's nachts tegen kwamen toen we naar het toiletgebouw gingen. We hoorden een hoop geplons onder de brug en toen we met de zaklamp die richting op schenen zagen we een stuk of vijf otters.

Er was maar één dingetje aan te merken op de camping en dat waren de wc's. Er waren alleen maar van de gaten in de grond waar je boven moet hangen. Ik heb ooit eens in de Quest gelezen dat die dingen (ik geloof dat ze ook nog een chique naam hebben, maar het zijn echt alleen maar gaten in de grond) een uitvinding waren van de Turken maar dat ondertussen alleen de Fransen het nut ervan inzien en ze dan ook veelvuldig overal neer planten. Kom op zeg, we zitten in de 21e eeuw hoor! Maar ja, zoals Maik elke keer vrolijk zei, voor die prijs maakt dat toch niet uit!?

Vanwege de mooie prijs zijn we dan ook nog een nachtje op die camping gebleven en heb ik me nog maar een keer over mijn afschuw voor de ‘wc' gezet. We kwamen de volgende dag weer op een mooi plaatsje met een middeleeuws centrum waar we een lekker stukje vlees hebben gegeten en ik nog een karafje wijn heb genuttigd (ja sorry Maik, maar mijn rijbewijs is gejat, ik mag niet rijden, hihi). We zijn ook nog naar de Abdij van Flaran gereden waar we eerder al langs waren gekomen maar die toen dicht was. Erg leuk om een beetje een beeld te krijgen van hoe de monniken daar geleefd moeten hebben. Op de eerste verdieping was ook nog een kunst tentoonstelling van de collectie van mr. Simonew.

Op zondag hebben we nog een poging gedaan om een vide greniers (ik vergeet telkens die s) te vinden. Toen we er eindelijk één gevonden hadden was het een soort school rommelmarkt met vooral veel speelgoed en kinderkleding. Niet echt aan ons besteed dus. 's Avonds hebben we geslapen op camping Domaine les Angeles waar we eerder ook al een nachtje hadden gestaan. De eigenaar, een hele aardig Nederlander, keek ons al verbaasd aan. Ja, we waren er weer. Het was wel sneu want hij had ons bonnetje nog boven op liggen. Er waren na ons bijna geen mensen meer geweest, maar hij verzekerde ons dat het in de zomer hartstikke druk zou worden.

's Morgens liep ik naar het toiletgebouw en kwam ik een hertje tegen. En de dag ervoor konden we eindelijk zien wat voor beest er toch zo'n raar geluid maakte. De vorige keer was het ons ook al opgevallen dat er een soort vogel rond rende die af en toe een oorlogskreet slaakte, het bleek een mannetjes fazant te zijn. Na al dat natuurschoon gingen we weer op weg. We hadden een relatief korte route uitgekozen maar doordat we de juiste bordjes niet konden vinden zijn we hartstikke omgereden. Maik was hier niet blij mee en om toch nog een beetje de moed erin te houden hebben we ons over onze hekel aan fastfood heen gezet en een Mcflurry gehaald (met M & M's). We stonden 's avonds op een gemeentelijke camping die prima in orde was. Het enige nadeel was dat de plekjes niet zo beschut waren en je niet veel privacy had, maar wat wil je voor 8,90.

De volgende dag zijn we dan eindelijk naar Albi gegaan. Dit deden we op aanraden van Gertrud en we hebben er zeker geen spijt van! (bedankt voor de tip!) Er was genoeg parkeerplek, zelfs voor campers, dus dat scheelde weer een hoop stress. We stonden op twee minuutjes lopen van de kathedraal, een gigantisch gebouw waar we nog wel een foto van op het blog zullen zetten. We hebben ook nog even door de paleis tuinen gewandeld met prachtig uitzicht over de rivier en de stad. En we zijn zelfs nog even wezen cultuur snuiven in het museum van Henri Toulouse Lautrec. Eigenlijk hadden we het verkeerd begrepen, we dachten dat je het paleis kon bezichtigen, maar het hele paleis was omgebouwd tot museum voor het werk van Toulouse Lautrec. Deze meneer heeft de bekende affiches voor de Moulin Rouche getekend zo rond 1900. Erg leuk om te zien.

Na anderhalf uur rijden kwamen we bij de camping, maar wat bleek, die was nog dicht tot 15 juni. Ik had daar helemaal geen rekening meer meegehouden want bijna alle campings waren nu toch wel eens open, niet dus. Maik kon dit grapje niet zo waarderen, maar gelukkig was er nog een camping in de buurt. Het was er erg rustig en het sanitair was weer erg jaren zeventig maar we hebben wel konijntjes gezien. 's Avonds in de camper Batman 2 gekeken en daarna lekker onder de wol. Vandaag hebben we ons nogal koest gehouden. We hebben nog even bij een meertje gezeten en gaan misschien zo nog even naar Avignonet Lauragais waar we in de buurt op een camping staan.

Verder gaat alles met Barrel wonderbaarlijk goed. Toen ik mijn vader van de week belde was het eerste wat hij vroeg: Dus wat is er aan de hand? Dat vat wel zo'n beetje samen hoeveel vertrouwen iedereen heeft in de auto, maar de afgelopen drie weken is dus alles prima verlopen. De stank was inderdaad de vuilwatertank, daar hoeven we ons ook geen zorgen meer om te maken. Wat misschien nog wel even het vermelden waard is, van de week reden we over een Frans plattelands weggetje toen we wat in onze ooghoeken zagen, nog geen 5 seconden later schoot er een hertje vlak voor ons de straat over. Gelukkig reageerde Maik alert en remde hij waardoor alles goed ging. Misschien 15 minuten later kwam er een grote vrachtwagen de bocht om die totaal geen rekening hield met de andere weggebruikers (wij dus) en zonder snelheid te minderen langs ons wilde sjeezen. Het weggetje was daar veel te smal voor, maar Maik was nog steeds wakker en stuurde Barrel de berm in waar we zonder kleerscheuren ook weer uit reden. Ik heb het nog steeds over onze twee ‘ bijna-dood-ervaringen' maar volgens Maik is dat zwaar overdreven...