Rimke en Maik op pelgrimstocht
Bij gebrek aan een fatsoenlijk reisdoel besloten we maar richting Lourdes te gaan. Dat leek ons wel een memorabele plek. Vanuit Sanguinet zijn we rustig aan richting deze heilige plek gereden. We hebben een nachtje in St. Paul les Dax geslapen waar we Inez hebben leren kennen. Inez werkte bij de camping bij de receptie en volgens haar naambordje sprak ze 4 talen (Frans, Engels, Portugees en Spaans). Volgens ons wat dat de enige reden dat ze aan was genomen, want voor de rest bakte ze er weinig van. Ze was vrij irritant (al moet ik wel zeggen dat ze heel erg haar best deed) en heeft ons een plekje aan gewezen op een hartstikke scheef stuk grond. Handig met een camper. Maar ach, we hadden bij de supermarkt die dag een badmintonsetje gekocht en hebben ons daar prima mee vermaakt. Vooral Maik heeft kunnen lachen. Ik heb nog een tijdje geprobeerd om mijn ogen de schuld te geven van mijn falende badminton kwaliteiten, maar helaas daar trapte meneer niet in. We hebben ook nog even gevoetbald met een lekke voetbal en na al deze lichamelijke inspanning hebben we dan ook heerlijk geslapen.
De volgende ochtend zijn we na ons ontbijtje (stokbrood) op weg gegaan naar Montesquiou. We hadden een route uitgestippeld langs een aantal bezienswaardigheden om de dag mee op te vullen. Toen we bij de eerste plek kwamen, Brassempouy, waren we weer eens vergeten dat je rond de klok van twaalf in Frankrijk niet moet proberen ergens naar binnen te komen. Tussen twaalf en twee is iedereen gewoon aan het lunchen, accept it. Dus hebben we helaas de dame van Brassempouy niet kunnen bewonderen. Als we de posters goed hebben begrepen hebben ze daar het hoofdje van een beeldje gevonden uit de prehistorie. We vervolgden onze weg en na de rest van ons stokbrood bij een meertje te hebben opgegeten gingen we verder.
Gelukkig kwamen we ook door het dorpje Bassoues waar we onze honger naar cultuur toch nog konden stillen. Het dorpje heeft een aantal middeleeuwse gebouwen staan waaronder een enorme militaire toren die we hebben beklommen. Na 197 treden hadden we een adembenemend uitzicht over de omgeving en moesten we helaas ook weer 197 treden naar beneden lopen. De hal, een houten overkapping waaronder meestal de markt plaatsvindt, stamde ook nog uit de 15e eeuw en we hebben ook de basiliek van St. Fris bezocht. Het is ons nog niet helemaal duidelijk waarom hij heilig is, maar ik zal proberen het toch even uit te leggen. Fris (zn vader was een echte Fries!!) besloot om met zijn oom, Karel Martel, mee te vechten. Helaas werd dodelijk verwond door de vijand. Wonder boven wonder kon hij de overkant van de rivier bereiken waar hij is gestorven aan zijn verwondingen. Zijn makkers hebben hem daar langs de oever begraven. Elke dag kwam er een koe (ja, dat hebben we goed begrepen) langs de plek waar hij lag begraven en die likte aan de grafsteen. Toen hij (of zij, natuurlijk) door herders werd opgemerkt en ze inzagen dat het likken van de steen het enige voedsel was dat het beest tot zich nam, konden ze dit wonder niet zonder meer aan zich voorbij laten gaan. Ze hebben Fris opgegraven en hebben de koe voor een wagen gespannen met het stoffelijk overschot van Fris erop. De koe heeft de kar een heuvel op getrokken en de rest van het verhaal hebben we gemist... (sorry voor het gebrek aan een fatsoenlijke clou, maar ik vond de koe toch het vermelden waard)
's Avonds hebben we geslapen op een camping van een Nederlander... Dat het ons nog verbaasd is eigenlijk het meest opmerkelijke. De andere campinggasten waren twee Nederlandse campers en een Zwitserse. 's Avonds hebben we het top 2000 spel gespeeld, maar dat viel best tegen. We wisten alle twee niet al te veel vragen (ik wist alleen de vragen over CCR, bedankt pap anders was ik niet eens halverwege gekomen) en we zijn tot de conclusie gekomen dat het spel vast een groter succes is als je het met meer mensen speelt in verschillende leeftijdscategorieën.
Vandaag was een hele interessante dag. We zijn meteen vanaf de camping naar Lourdes gereden en na een helse zoektocht naar een parkeerplek besloten we om maar gewoon op een camping in de buurt te gaan staan. De prijs was niet eens zo hoog (17,40, maar wel met twee keer douchen) en het was maar een kwartiertje lopen naar de befaamde basiliek en al die andere heilige plekken. We wisten van te voren wel wat van het verhaal af, namelijk dat ene Bernadette hier 18 (!) visioenen heeft gehad van de heilige maagd in een grot. Daar waren we wel benieuwd naar. Na een leuke wandeling door een parkachtig gebied langs een rivier kwamen we bij een soort ondiepe grot waar allemaal mensen de wand aan het aaien waren. We besloten maar achter aan te sluiten en te kijken wat er te zien was. Om niet al te erg uit de toom te vallen begonnen we ook maar de grotwand te aaien en keken we sereen voor ons uit. Achter een hekje was een mevrouw een glasplaat aan het schoonvegen met glassex. We hoorden water stromen en er stond een Mariabeeld. Toen we er langs waren gelopen wilden we toch eigenlijk wel weten wat het nou was, we vermoeden wel dat dit misschien wel dé grot was, maar hadden daar toch wel iets meer van verwacht. Helaas bevestigde het bordje bij de ingang ons vermoeden, dit was de plek waar de 14 jarige Bernadette haar visioenen had gehad.
Toch wel teleurgesteld liepen we naar de basiliek. We kwamen op een groot plein met een Disneyland achtig kasteel met prachtige mozaïeken en een gouden kroon. De basiliek was enorm en binnen werd het hele verhaal van Jezus verteld in een aantal metershoge mozaïeken. De wanden bestonden uit marmeren blokken waarin dankbetuigingen stonden van allerhande mensen. Wij vermoeden dat je toch een leuk bedrag moet hebben neergeteld voor zo'n steen. Er achter en boven was de kerk gebouwd. Op het moment dat wij naar binnen liepen in de crypte werd er net een mis voorgedragen. Volgens ons was het in Mandarijn, Japans of Vietnamees. De kerk was minder kitscherig ingericht dan de basiliek, maar getuigde toch ook van een groot welvaren. Natuurlijk hebben we nog even wat heilig water getapt en in kleine flesjes meegenomen. (voor een schappelijke prijs af te halen zo rond september). We besloten ook nog even te kijken voor een leuk souvenir. Gelukkig waren er genoeg winkels, denk je een Kalverstraat in met alleen maar christelijke souvenir winkels. Bijna niet voor te stellen wat voor bende ze te koop hadden en in welke hoeveelheden. Ik moet toch even opbiechten dat ik stiekem een groene rozenkrans heb gekocht.
We hebben nog even een colaatje en een biertje gedronken (6,30!!!) en na deze oplichterij zijn we in de stromende regen weer richting de camper gelopen. Het was een leuke dag en we zijn zeker onder de indruk van de gebouwen en het geloof van de mensen hier. Maar wat ons toch wel mateloos irriteert is het vertoon van zoveel pracht en praal en de commercie waar het geloof hier mee gepaard gaat. Het is lastig om het dan nog serieus te nemen (al ging het de overige duizenden mensen zonder problemen af). We hebben nog een gezin gespot dat zeker 10 liter (als het al niet meer was) heilig water meenam in jerrycans. Voor dit jaar in ieder geval weer genoeg.
Geduldig wachten tot we mijn paspoort kunnen ophalen
Omdat we niet veel keus hebben, rijden we op dit moment nog steeds door Frankrijk. Omdat we de bus, die we omgedoopt hebben tot 'Barrel', een beetje moeten ontzien kunnen we niet door te bergachtige gebieden rijden. Dus zijn we vanaf Toulouse steeds meer naar de Atlantische kust gaan rijden. In het begin waren we heel erg onder de indruk van al die chateaus, maar we zijn er onderhand zo erg mee doodgegooid dat we er niet heel erg meer van kunnen genieten. Tot nu toe hebben we er twee echt bezocht en van binnen bekeken. We vinden beiden het paleis waar we als tweede waren het indrukwekkendst. De kamers hadden bijna allemaal nog originele schouwen en plafondschilderingen en de ruimtes waren enorm. Een leuk detail was trouwens dat het gebouw ook nog heeft dienst gedaan als een vrouwengevangenis en een opvoedingsgesticht voor meisjes. Ook niet onbelangrijk was de entree prijs, 0,-. Bij heel veel musea en historische gebouwen mogen Europese burgers in de leeftijdscategorie tussen de 18 en 25 jaar gratis naar binnen. Ik moest me alleen identificeren, dat ging wat lastig. Ik heb de mevrouw achter de balie het proces verbaal gegeven en we hebben geprobeerd uit te leggen wat er was gebeurt. Gelukkig begreep ze het en konden we zonder problemen naar binnen.
Op weg naar de kust hebben we ook nog een nachtje in St. Foy de la Grande geslapen. Op de camping aangekomen bestelde Maik in keurig Frans een plekje, waarop de meneer achter de receptie hem lachend in het Engels antwoordde. Echt ongelofelijk hoeveel buitenlanders (Nederlanders en Engelsen) hier campings zijn begonnen. Maar goed, dankzij de best deal card hebben we daar voor 13,- kunnen staan. En het ideale aan deze camping was dat het op loopafstand van het dorpje lag. Na een koud colaatje gedronken te hebben op een terrasje besloten we om 's avonds maar uit eten te gaan. We konden immers niet zomaar het jubileum van 'Barrel' langs ons heen laten gaan. Ze is alweer een week (ja, heus, 7 hele dagen) zonder morren aan het rijden! Dus hebben we bij een restaurantje een heerlijk menu gegeten. Ik had een asperge salade met rauwe ham (jammie) als voorgerecht en Maik had een salade met warme geitenkaas en honing. Ik heb geproefd en deze was ook erg lekker. Mijn hoofdgerecht bestond uit een heerlijk stuk vlees en wat groenten en gebakken aardappels omhuld met een stukje spek. Oja en een bakje vette jus... Maik had een eendenboutje. De toetjes waren helaas niet zo heel lekker. Maik had crème brulee maar hij zweert toch bij de die van het restaurant van Franck en Claire. Mijn tiramisu was ok maar niet zo lekker dat hij de zonde waard was. Achja, we hadden een hele gezellige avond en de rest van het eten was absoluut heerlijk. Daarna hebben we in de speelzaal nog een potje gepoold. We bakken er allebei weinig van, maar dan kun je wel lang spelen voor 1 euro.
(camping De la bastide in Pineuilh- Ste. Foy la Grande is een kleine camping met prima voorzieningen, ik heb de info even beknopt eronder gezet voor als iemand er misschien in geïnteresseerd is, vriendin van Marjolein bijv.)
De afgelopen dagen zijn we door de Medoc gereden. Misschien komt het omdat we allebei opgegroeid zijn op fietsafstand van de zee, maar we vonden het gebied echt ongelofelijk saai. De campings waren over het algemeen belachelijk duur en de pont die we in eerste instantie wilden nemen vanaf het puntje van de Medoc verder naar het noorden kostte ook nog eens 40,-. Die hebben we dus maar niet genomen. De eerste camping bestond uit een enorm gebied en zat ook helemaal vol. Hij kostte 20,- en we hebben de hele avond kunnen genieten van het luidruchtige samenzijn van onze aso-buren. Toen we naar bed gingen hoorden we de buurman verderop ruziemaken met zijn dochter (?) en na een hele hoop herrie met deuren en geschreeuw is hij weggereden met zijn auto om midden in de nacht weer terug te komen. (camping Geolandes in Ares raden we jullie bij deze dus af!)
De tweede camping in de Medoc was aanzienlijk beter. Er was eerst niemand bij de receptie, maar na een telefoontje arriveerde een vriendelijk vent van in de dertig. Gelukkig zijn we al een beetje ingeburgerd anders waren we misschien geïrriteerd geraakt door de belofte dat er binnen 2 minuten iemand zou arriveren. Dit duurde in werkelijkheid een kwartiertje. Maar hij was uiterst vriendelijk en we hebben 12,50 betaald voor een nachtje. De bar was open dus we zijn 's avonds nog even wat wezen drinken. In een sportkantine achtig gebeuren runde een chef met snor in zijn eentje de hele tent. De tv stond afgesteld op de één of andere belangrijke franse voetbalwedstrijd die mij eigenlijk geen bal kon interesseren. Maar de Baileys kostte maar 2,50 dus die heb ik me laten smaken. Het enige nadeel hier was dat alles (werkelijk alles, de toiletten, de douches, de bar) helemaal in de jaren zeventig stijl was. En dat kwam helaas niet door dat ze het in deze retrostijl pas geleden hadden verbouwd.
(Maar de prijs/kwaliteit verhouding is prima op camping Les acacias in Vensac)
Vandaag zitten we voor de tweede dag op een camping in Sanguinet. Omdat Maik de afgelopen tijd weer veel had gereden, leek het ons niet verkeerd om een rust dagje in te lassen. De camping is erg groot, maar omdat het heerlijk rustig is merk je daar weinig van. Als we 5 minuutjes lopen komen we bij een heel groot meer waar we vandaag een paar uurtjes hebben zitten lezen en pootje hebben gebaad. Omdat we al een paar dagen last hebben van een rotte-eieren-stank als we net aan het rijden zijn, gaan we zo maar even de grill bekijken en onder de auto.. we verdenken op dit moment de vuil watertank omdat we die al een tijdje niet meer hebben geleegd, suggesties zijn natuurlijk altijd welkom! Oja, ik ben vanmorgen maar eens begonnen met hardlopen, goed he tante Liesbeth?
Op naar Toulouse (en omstreken)
Op naar Toulouse (en omstreken)
We zijn op dit moment bezig met een enorme omweg naar Toulouse, omdat we toch graag weer de weg op wilden. Van Gertrud mochten we gerust nog langer blijven, maar omdat we al zo lang stil hadden gestaan in Cucuron wilden we zelf graag weer verder reizen. Wat ik trouwens nog vergeten was te vertellen in mijn vorige (ellenlange) blog, is dat we nog een leuk misverstandje hadden bij de bakker. Omdat Gertrud eigenlijk 3 talen spreekt gebeurt het nog wel eens dat ze er een paar door elkaar haalt. En omdat Nederlands op dit moment toch wel het minst gebruikt wordt, was het natuurlijk af en toen een beetje zoeken (hier merkten wij trouwens helemaal niets van hoor!). Maar bij de bakker ging het haar toch vlekkeloos af. Nadat Gertrud betaalt had voor haar baquettes zei ze, heel vriendelijk: Bedankt en tot ziens! In keurig ABN. Haar Franse bakker keek toch wel vreemd op en wij lagen helemaal in een deuk. Wat nou zoeken naar woorden?!
Ondanks de hele rompslomp heb ik toch heel erg genoten in Montpellier. We hebben heerlijk gegeten, couscous, en onwijs gelachen. Op woensdagavond hebben Maik en ik nog gekookt, dat is zo ongeveer de enige manier waarop wij mensen kunnen bedanken, haha. We besloten voor de wraps te gaan. Ik was alleen even vergeten dat ik in mn blog ook heel enthousiast had verteld over die ene keer dat we voor opa, oma, Franck, Claire en Alice wraps hadden gemaakt... Gertrud leest m ook... Ondanks het gemis aan originaliteit was het wel weer lekker en ook weer erg gezellig.
Donderdagochtend hadden we een afspraak bij Carglass in Sete (om de één of andere duistere reden kon alleen daar het raampje erin gezet worden) en dus vertrokken we om even voor tienen richting het zuiden. Het was even zoeken, maar we hadden het keurig op tijd gevonden. We mochten ons 'barrel' over een uurtje weer ophalen. Om de tijd te doden zijn we met zijn drieën nog even koffie gaan drinken en hebben we nog een brocante afgestruind. Een half uurtje later dan beloofd, maar wel met levenslange garantie, zat er dan toch weer een raampje bij de passagiersstoel. Na Gertrud gedag gezegd te hebben vertrokken we richting Toulouse.
Donderdagavond sliepen we op camping le moulin de St. Anna. Een hele mooie camping in het Katharengebied. Echt een aanrader, mooie ruime plaatsen, schoon en modern sanitair en heerlijk rustig (en een relatief goede prijs, 18,- voor een camperplaats met elektriciteit en wifi). Het enige nadeel is dat het plaatsje pas 6 km van tevoren wordt aangegeven en dat kan wat stress veroorzaken bij de bestuurder en passagier.
Vrijdag zijn we weer door een hele hoop dorpjes gereden, waaronder St. Sulpice. Dit dorpje was toch wel erg leuk om te zien en is het noemen toch even waard. 's Avonds sliepen we op een camping die redelijk in orde was. Het waaide wel heel erg hard en de camper wiegde mee in de wind. Dat was eigenlijk het spannendste dat we die dag mee hebben gemaakt...
Zaterdag was een culturele dag. We zijn naar Montmaurin gereden. Daar net buiten liggen de ruines van een Romeinse villa. De entree bedroeg drie euro, maar we zagen er zo studentikoos uit, dat we gratis naar binnen mochten en we kregen zelfs een Nederlandse brochure mee. Er stonden nog wat pilaren overeind en er lag achterin ook nog een mooi mozaïek. En doordat bijna alle funderingen er nog lagen was duidelijk te zien hoe de kamerindeling in elkaar zat. Het mooiste vond ik toch wel dat er in de tuin in een bak resten van schelpen en oesters waren gevonden, lekker hoor! Daarna hebben we nog een prachtige route genomen tussen allemaal rotsen door en langs een riviertje. Toen we naar een volgend plaatsje wilden rijden stopte Maik de auto opeens. Hij sprong eruit en liep een heel stuk terug. Wat bleek, iemand was zijn portemonnee verloren! Het was eigenlijk meer een pasjes houder. Werkelijk alles zat erin, paspoort, rijbewijs, visa card en zelfs nog een briefje van 5,-. De meneer in kwestie leek wel wat op een meneer die we eerder hadden gepasseerd. Dus besloten we de route nog een keer te rijden om de arme meneer te vinden (ik weet immers als geen ander hoe hij zich voelt). Maar helaas, geen spoor van hem. We kwamen wel een ander groepje tegen en we vroegen ze of ze deze meneer misschien kenden. Ze kenden hem niet, maar boden aan om het naar de politie te brengen. Ze waren verbaasd over de moeite die we hadden gedaan om de heer te vinden en bedankten ons. (hopelijk zijn deze mensen zo betrouwbaar als ze oogden...)
We hadden aardig wat moeite gedaan om de camping die we hadden uitgezocht te vinden, maar toen we er eenmaal aankwamen bleek er niemand bij de receptie te zitten. We hebben nog het telefoon nr. geprobeerd te bellen wat op het deurtje hing maar de mevrouw aan de andere kant zei dat we een verkeerd nummer hadden gedraaid... lekker dan. Dus hebben we maar wat bordjes gevolgd met het camping logo en kwamen we uiteindelijk bij een nette camping uit. 's Morgens kwam de bakker helemaal de camping op met een busje, toeterde twee keer en aanvallen maar.
Zondag dachten we een vide grenier te gaan bezoeken en we hadden ergens op een blaadje wat zien staan. We konden ons alleen niet precies meer herinneren hoe het plaatsje heette... dus wij op goed geluk een plaatsje gevonden waarvan we dachten dat de naam overeen kwam met die op het blaadje. Na ruim twee uur rijden bleken we ons vergist te hebben. Er was helemaal geen vlooienmarkt. Gelukkig vonden we er nog wel één vlak voordat we bij de camping waren. Helaas alleen niets gevonden wat we mooi genoeg vonden om ook daadwerkelijk te kopen. Omdat er maar één camping te vinden was die dicht bij de Toulouse lag, hadden we niet veel keus. De camping lag naast een autoweg, jammer genoeg. Máár we zijn wel door de eigenaar achterop een golfkarretje de camping over gereden om een plekje te vinden.
En toen was het dan eindelijk maandag. Dé dag dat we naar het consulaat moesten. We waren op tijd vertrokken en hadden het zowaar keurig op tijd gevonden. Allereerst moest ik dus nieuwe foto's laten maken omdat die eerder gemaakte niet aan de Nederlandse normen voldoen. Ik kreeg er meteen acht (altijd handig, wie weet hoe vaak ik mijn paspoort/rijbewijs nog kwijt raak) voor de prijs van 9 euro. En om 14.00 uur gingen we dan eindelijk echt met de aanvraag beginnen. Na alle papieren ingevuld te hebben was de band tussen de mevrouw van het consulaat en mij alle stukken beter. Ik moest mijn vingerafdruk nog afgeven en daarna mochten we gaan. Over 2 á 3 weken is ie klaar.
We sliepen 's nachts op een hele mooie groene camping, lekker afgelegen. Ik in mijn beste Frans uitleggen dat we een nachtje willen slapen en dat we elektriciteit willen, antwoord de beste man: het mag ook in het Nederlands hoor. Ik geloof dat mijn mond openhing, ze zitten ook overal!
Omdat we de laatste tijd (en met we bedoel ik eigenlijk Maik) heel veel gereden hadden, besloten we om dinsdag en woensdag nacht op de dezelfde camping te blijven staan. Dus we staan nu op een mooie camping langs de Lot. Helemaal bevolkt door Nederlanders... één stel bemoeit zich graag met de gang van zaken, best lief bedoelt, maar zo nu en dan ook scheit irritant. De camping wordt gerund door een Engels man en zijn, ja heus, Nederlandse vrouw. Vandaag hebben we vooral veel gewassen, omdat we daar nogal mee achterliepen. Lekker een beetje gelezen en nu even mijn blog typen. Straks maar weer pasta met provencaalse saus maken en misschien vanavond nog een filmpje kijken op de laptop... what a life!
Ongelofelijk maar waar, we hebben wéér problemen….
Nadat we betaald hadden op de camping in Cucuron besloten we om langs Montpollier te rijden, daar woont mijn tante Gertrud. Om de bus niet al te erg op de proef te stellen hebben we de route in drie dagen gereden. In St. Martin de Crau lag een niet al te dure camping en dit plaatsje lag mooi halverwege. Onderweg kwamen we een vie de grenier (vlooienmarkt) tegen in Cadenet. Hartstikke leuk, veel leuker dan de Koninginnemarkt in NL! Ze verkopen niet alleen maar smerige knuffels, oud playmobil en kleding maar ook prachtige schalen, oude schilderijtjes, zilver bestek, roestige hooivorken, tinnen kannen en noem het maar op. Wat onwijs veel troep hebben wij daar gezien, super leuk. Uiteindelijk werd ik verliefd op een ingelijste foto van een groep nonnen uit 1931. Voor 5,- op de kop getikt (al keek die meneer iets te vrolijk toen we een briefje van vijf overhandigden). En ik vond nog een kartonnetje met een mooie afbeelding erop, leuk voor in mn studentenkamertje straks. Maik heeft er nog vijftig cent van kunnen afdingen (hij was een 1,-) om toch nog het gevoel te hebben dat we ervaren marktgangers waren. Maik heeft zich nog suf gezocht naar 2e wereldoorlog spulletjes, maar het lot was hem die dag niet gunstig gezind, helaas pindakaas.
We vervolgden onze weg en kwamen tot onze verbazing nog zeker vijf rommelmarkten en brocantes tegen, later vertelde Gertrud ons dat dat kwam omdat 1 mei de dag van de arbeid is hier. Iedereen heeft die dag vrij en dus een ideale dag voor al die markten. (dit jaar viel die dag trouwens op een zondag...) Na de camping 1 keer voorbij te zijn gereden hebben we hem toch vrij rap gevonden. Volgens onze campinggids was het een 'groene camping, gelegen in het hartje van de provence, omgeven door lavendal, moerasgebieden en strand'. Behalve dan het dorp was de camping verder omgeven door hoogwerkers en hekken. Maar hij was wel vrij groen.... Prima geslapen en een bakkerij om de hoek.
Uitgerust gingen we op pad naar La Grau du Roi. Maik zei dat Arles een mooie stad was en dus besloten we daar ook even te gaan kijken. En inderdaad, wat een wereldstad. Gelukkig liggen onze interesses wat cultuur en historie betreft dicht bij elkaar en we hebben ons erg vermaakt in het antieke theater en het amfitheater. Beide liggen midden in de stad en zijn prachtig gereconstrueerd. Alleen jammer genoeg hebben ze het amfitheater van binnen omgebouwd tot een stieren arena (!). Ik was er heilig van overtuigd dat dat alleen nog in Spanje gebeurde, maar het is hier in Zuid-Frankrijk ook gewoon nog aan de orde van de dag. Na deze kleine teleurstelling vonden we een broodjes tent met niet al te hoge prijzen en we hebben daar heerlijk gegeten. Beiden een halve baquette belged met rauwe ham, avocado, olijfolie, tomaat en basilicum. Oja, en het brood was ook nog besmeerd met knoflook, verrukkelijk. Met goedgevulde magen zijn we weer naar de auto gelopen en vervolgden we onze weg naar La Grau de Roi.
Toen we uit Arles wegreden konden we alleen geen bordjes meer vinden met de plaatsnamen die wij wilden volgen. We pakten de verkeerde afslag en opeens zagen we weer bordjes met het opschrift St. Martin de Crau... Uiteindelijk konden we weer van de weg af en toen besloten we maar om te rijden in plaats van weer terug naar Arles. We zijn door de Camargue gereden, een natuurgebied vlakbij de kust. Ik had alleen niet door dat er een rivier was die wel erg breed was voor een brug. Er was dan ook geen brug, maar wel een pont. De pont was vijf euro, maar we hebben wel erg gelachen. Heeft die ouwe bus van ons toch ook maar mooi gevaren! Wat een apart gebied is het trouwens, heel surrealistisch. We kwamen langs moerasachtige gebieden, rijstvelden en we hebben zelfs flamingo's gezien. Een prima omweg, al zeggen we het zelf. De camping bleek onwijs groot en er waren ook een hele hoop mensen. Het lag aan het strand, al bleek dat strand bijna een kilometer lang voordat je bij de zee was. Sanitair was prima, maar voor onze smaak toch een veel te grote camping. Wel veel muggen trouwens, die hebben zich ook lekker uitgeleefd op mij. De volgende ochtend alles in gepakt en door het strenge beveiligingssysteem weer naar buiten gereden (de auto werd door de computer gescand op nummerbord, kleur en type voordat je verder mocht).
We zijn een paar kilomter terug gereden om de stad Aigue Mortes te zien. Een stad met een enorme stadsmuur die helemaal intact is (of gerestaureerd in ieder geval). Om over de stadsmuur te lopen moest je 7,- betalen en dat vonden we toch even te gek. Maik had het trouwens al eens gedaan. In het centrum vonden we een enorme snoepwinkel die er toverachtig uitzag maar idiote prijzen hanteerde, wel leuk om te zien. We hadden bij een barretje een crêpe gekocht met suiker en toen zijn we weer terug gelopen naar de camper.
Na met mijn moeder en Gertrud gebeld te hebben, besloten we dat we beter niet op eigen houtje op zoek konden naar haar huis. Ik had heel naïef om haar adres gevraagd, ervan uitgaand dat we dat wel konden vinden, desnoods vroegen we het wel aan een paar mensen. Maar Montpellier is daar toch wat groot voor. Dus Getrud kwam ons van de camping in Lattes ophalen en wij reden met de camper achter haar aan. We hadden de camper praktisch met de neus in de voordeur geparkeerd en zijn naar binnen gegaan. We hebben lekker een broodje gegeten in de tuin en (want jullie vragen je nu natuurlijk af wat de problemen nou toch zijn) toen Maik naar buiten liep om wat terug te leggen in onze koelkast vroeg hij of ik ook even naar buiten kon komen. De één of andere randdebiel (pardon) had met een steen het raampje bij de passagiersstoel ingegooid. Mijn portemonnee gejat, mijn rugzak weg en het zwitsers zakmes dat we met kerst hadden gehad. In mijn portemonnee zaten: mijn bankpas, mijn verzekeringspassen, rijbewijs, 30,- en natuurlijk mijn AH bonuskaart. In mijn rugzak zat: een zonnebril, fles water, make-up, tandeborstel, 7 ansichtkaarten die ik al had geschreven (sorry jongens), mijn paspoort (godverdegover), een zilveren armbandje die ik had gekregen voor Job's 21e verjaardag met inscriptie en het zilveren armbandje dat ik van Sil had gekregen nadat ik geslaagd was voor mijn eindexamen. Allemaal weg. Ik kon wel janken en dat heb ik dan ook keihard gedaan. Adrien (mijn neefje) en zijn vriendin zijn nog wezen zoeken in de buurt of de daders mijn rugzak misschien nog ergens in de bosjes hadden gedumpt, maar nee.
Natuurlijk had ik dat ook niet allemaal in de auto moeten laten liggen, maar ik wil me toch even verdedigen. Het lag niet in het zicht, het was drie uur 's middags, we stonden net een uurtje en alles was op slot. Maarja, daar heb ik natuurlijk mijn spullen niet mee terug. Gertrud heeft meteen de politie gebeld en die zei dat we zo snel mogelijk moesten komen voor vingerafdrukken. Handig als de helft van het autoraampje er nog inzit, lekker rijden. Toch hebben we eerst Carglass gebeld voor een nieuw raam omdat Gertrud zei dat het bij de politie wel erg lang kon duren. Carglass beloofde dat er diezelfde dag een plexiglas raampje in kon worden gezet en een dag later een gewoon raam. Bleek dat we niet voor ruitschade waren verzekerd, in dat geval kon het plexiglas pas een dag later en de nieuwe ruit twee dagen... Niks aan te doen.
Vervolgens naar het politiebureau gereden. Getrud vertelde wat er aan de hand was en het eerste wat de agent achter de balie deed was heel diep zuchten. Toen vertelde ze dat mijn rijbewijs én paspoort weg waren. Hij zuchtte nog dieper en met een vermoeid gebaar haalde hij zijn hand over zijn gezicht. Lekker dan, alsof wij hierom hadden gevraagd! Hij vroeg of mijn carte blue (bankkaart) ook weg was en toen we dit beaamden stopte hij ons een formulier in de hand en zei dat we dat eerst moesten laten invullen door mijn bank. Alsof er hier in Montpellier een ING zit! Gelukkig hadden mijn ouders er voordat ik wegging op gehamerd dat ik al mijn gegevens noteerde in een schriftje (Bedankt pap en mam!) en konden we met behulp van moeder Karin, die trouwens mijn pinpas al had geblokkeerd in NL, toch het formulier invullen. Toen we weer naar binnen gingen moesten we weer achteraan in de rij sluiten, die ondertussen drie keer zo lang was geworden. Godzijdank was de agent van daarvoor opgehoepeld en zat er een ander. Mijn gegevens werden genoteerd en we kregen een nummertje, 609. Op het moment dat we gingen zitten waren ze bij nr 601. Ruim twee uur later waren wij aan de beurt. Tussendoor heeft Gertrud nog gevraagd of het niet erg was dat de auto in de regen stond, i.v.m. het nemen van de vingerafdrukken. Ach ja, vervelend, dat kan nu niet meer... De meneer die mijn verklaring afnam was uiterst vriendelijk en typte nog snel ook. Gertrud had ons gewaarschuwd dat dat niet altijd het geval was, maar we hadden mazzel. Ze kaartte ook nog even het onderwerp vingerafdrukken aan en deze meneer bekende dat dat niet was gebeurt, omdat ze tekort personeel hebben. Hij en een collega zijn de enige twee mensen die de hele dag door verklaringen afnemen voor de hele stad, absurd.
Voor mijn paspoort en rijbewijs werden we door de ANWB (via Karin) doorverwezen naar het consulaat in Montpollier. Omdat we gister pas om acht uur 's avonds thuis waren na het bezoek aan hotel de police (ja, zo heet het hier echt) konden we vandaag pas naar het consulaat. We hebben eerst de auto naar Carglass gebracht en toen belde Gertrud met het consulaat. Wat bleek, sinds 2009 is het niet meer mogelijk om een vervangend paspoort in Montpollier aan te vragen (de ANWB is weer lekker op de hoogte!). Dit kan alleen nog in Toulouse, Marseille en een klein aantal andere plaatsen. Dus wij maar bellen met Toulouse. De mevrouw van het consulaat vertelde dat ik een paspoort kon aanvragen maar ik moet daarvoor wel naar Toulouse komen. Als alles ingang is gezet duurt het nog twee tot drie weken eer mijn paspoort klaar is... voor ons dus voorlopig nog geen ander land dan Frankrijk. Oja, en of ik nog een officieel document heb met mijn BSN nummer. Ik heb dat stomme nummer in het schriftje geschreven, maar dat is niet goed genoeg, het moet een officieel document zijn. Dus ik vroeg die mevrouw of ze een voorbeeld kon geven, maar ze zei: Ja weet ik veel. Moet je maar even thuis tussen je papieren kijken. Jahoor, mevrouw geen probleem, natuurlijk heb ik al mijn officiële documenten in mijn broekzak zitten! Het is trouwnes niet verplicht, maar ze kon niet uitleggen wat er dan zo belangrijk/handig aan was. We hadden alvast pasfoto's laten maken, maar volgens haar was het Franse formaat fout. Het Nederlands formaat is kleiner. De breedte van je hoofd mag maar 16 tot 18 mm zijn. De breedte van Maik zijn hoofd was 20 mm.... Maar oke, dat kan er ook nog wel bij. Mijn rijbewijs kan ik alleen in NL aanvragen. Ik mag trouwens wel zonder paspoort maar met de verklaring van de politie naar huis reizen. Of illegaal verder reizen. Maar ik denk niet dat ik echt kan genieten van de reis als ik elke keer met samen geknepen billen zit als ik ergens politie zie. Dus aankomende maandag hebben we een afspraak bij het Nederlandse consulaat in Toulouse, spannend!
Nou, jullie zijn weer helemaal op de hoogte. Hoe waren de Koninginnedagen? Toch niet teveel alcoholische versnaperingen genuttigd? En ik hoop dat ze die eikels van de duinbranden te pakken krijgen...
Het is misschien wat suf, maar ik wil via deze weg toch nog even een heel erg hartelijke dankjewel zeggen tegen opa en oma de Best, Franck en Claire, Ernst, pap en mam voor de mentale steun en het schriftje en natuurlijk ons nieuw steunpunt, Gertrud te Montpollier!
Ik vergeet trouwens te vermelden dat mijn telefoon ook is gestolen! niet bellen en smsen dus;)
uitgebreider verslag van mn vorige blog...
en ik maar denken dat de vorige niet was gepost omdat het internet ermee stopte... helemaal een nieuwe geschreven, naja, niets aan te doen! Ik plaats gewoon het hele verhaal, sorry als ik op plaatsen in herhaling val!
Op het moment dat ik dit typ staan we op camping Lou Badereu (ofziets) in Cucuron. En, ja geloof het of niet, in de camper! We hebben hier geen internet, dus ik zet hem straks wel online bij het bar de l'etang of ergens anders... Als ik bedenk dat er een moment is geweest waarop ik bang was dat er niets meer te vertellen zou zijn, denk ik dat ik op dat moment wel een soort vloek over ons heb afgeroepen. Gelukkig zit er dus geen writersblock voor mij in, helaas hebben we weer iets te veel spanning meegemaakt in de camper.
Laat ik maar beginnen bij het moment dat we, Maik, ik, opa en Arie(vriend van opa en oma), besloten om, na het boodschappen doen in Pertuis, even polshoogte te nemen bij Fred. Dit was afgelopen donderdag en omdat Fred had gezegd dat 'als alles goed ging' hij vrijdag klaar zou zijn, waren wij niet al te hoopvol. Stiekem hoopten we dat in ieder geval de turbo was gearriveerd en dat hij er maandag in zou zitten. Zonder al te veel verwachtingen liepen we het pad op en zagen het busje staan. Opa wierp een blik in de auto en zei: 'volgens mij zit alles er al in!' en ja hoor, de monteur die ons al vaker te woord had gestaan kwam met een stralende glimlach op ons af en zei dat de camper klaar was! Fred kwam snel tussenbeide en zei dat we hem later deze middag op konden halen, en ja, hij is inderdaad klaar.
Thuis gekomen hebben we oma op de hoogte gesteld (die durfde eigenlijk al niet meer te vragen hoe het ermee stond) en ons verheugd over het feit dat we niet in de caravan hoefden te slapen maar gewoon in onze eigen bus! Nadat het financiële gedeelte achter de rug was (heeft Fred heel netjes gedaan) konden we hem dan eindelijk na 5 weken meenemen. Ze waren zo vriendelijk geweest om het nummerbord weer vast te schroeven, de fietsendrager er weer op te zetten en de claxon te maken zonder daar ook maar iets voor te rekenen of over te zeggen. Super service!
Voor dat we gingen rijden inspecteerden we nog vlug even de koelkast... Naast het warme bier, de gesmolten hagelslag en de paaseitjes lagen twee zakjes met grijsgroene substantie. We waren vergeten de geraspte kaas en de brie eruit te halen. Het is jammer voor het effect dat ik jullie via de computer niet kan laten ruiken hoe de koelkast op dat moment rook, maar geloof me, wel beter voor jullie gezondheid. Halverwege hebben we alles weggegooid en toen we weer instapten begaf de radio het opeens, ach ja, hij reed tenminste nog. Het wespennestje bij het stuur viel ook wel mee en aangekomen bij opa en oma heeft Maik dat zonder al te veel moeite met een insectenspray geëlimineerd. Toen wilden we de watertank vullen. Dit ging (natuurlijk) niet zonder slag of stoot. De watertankdop was met geen mogelijk los te krijgen, maar gelukkig na een hele hoop gepiel door een hele hoop mensen kreeg opa hem los.
We hadden donderdagavond trouwens ook nog een appero, klinkt fancy he?! Franck en Claire hadden ons en een stel vrienden uitgenodigd om in het restaurant een hapje en een drankje te komen nuttigen. Heerlijk gegeten en gedronken en het was erg gezellig. Toen liepen we naar huis (naja, opa en oma's huis) om weer voor het eerst sinds zes weken het bedje in de camper weer uit te klappen. Marloes en Tom kwamen op hetzelfde moment aan vanaf het vliegveld om vakantie te vieren in Cucuron. De weergoden hadden besloten (misschien wel om ons te pesten) om ons de hele nacht te bestoken met regen en onweer. Maik kon er wel doorheen slapen maar ik was hartstikke paranoia omdat elke keer als ik olifanten ging tellen ik niet eens tot de tweede olifant kwam. Volgens mij betekende dat dat de onweer op minder dan een km afstand was... Na Maik ook de halve nacht wakker te hebben gehouden met 'ik ben bang' en zn hand fijn geknepen te hebben brak toch eindelijk weer de ochtend aan.
Vol goede moed reden we 's morgens naar de bakker om daarna vast een camping op te zoeken voor de nacht. Toen ik uitstapte kwam er een klein Frans mannetje op me af en wijzend naar de auto bleef hij maar 'pneu' zeggen. Ik snapte er niks van, tot ik goed keek waar hij naar wees. Ik heb mijn Franse vocabulaire weer uitgebreid en pneu betekent dus iets in de trant van lekke band. Godverdorie. Ons linkerachterband (als je voor de auto staat links, doet er verder ook niet toe) was plat. We hebben nog een dappere poging gewaagd om het zelf op te lossen, maar ik snapte al niet hoe de krik werkte en dus hebben we steunpunt Cucuron maar weer gebeld. Opa en Arie kwamen ons helpen. Nadat de band verwisseld was voor het reservewiel zijn de mannen meteen langs de garage gereden om te vragen of hij diezelfde dat nog gemaakt kon worden. Wij zijn maar weer terug gereden.
Om toch een beetje blijk te geven van waardering hebben we Franck gebeld en gevraagd of hij nog plek had voor vijf voor de lunch. Dat had ie en dus nodigden we opa, oma en Arie uit om met ons bij Franck en Claire te gaan eten. (voor de duidelijkheid, hier wordt 's middags warm gegeten). Voordat we daarheen gingen beleefden we nog een klein avontuur. Er was een enorme hond komen aanlopen. Het beest was hartstikke mak en liet zich gewillig aaien. Had geen dorst en ook bijna geen honger, maar ook geen halsband. Uiteindelijk is hij achter de postbode aangerend. Wij hebben heerlijk gegeten en 's middags zijn we met Marloes en Tom nog even wat wezen drinken in bar de l'etang. Ik wilde ook even mn blog updaten en was daar toch zeker een klein halfuurtje mee bezig. Kennelijk weer niets geleerd van een paar weken terug want net toen ik hem wilde opsturen stopte de internet verbinding er weer mee. Dus vandaag maar weer opnieuw begonnen. Daarna met opa de band opgehaald die gelukkig klaar was.
We hebben dus besloten om nog 1 nachtje hier in Cucuron te blijven, maar dan wel op een camping met een douche en wc binnen bereik (hoeven we daar opa en oma niet meer mee lastig te vallen). Straks maar even kijken welke camping we morgen gaan bezoeken. Ik heb het idee dat de vloek die op de camper rust gebaseerd is op het principe 'er moet altijd iets mis zijn, repareer het één, dan zal het andere kapot gaan'. Ach ja, we moeten ons er maar niet te druk om maken. (dat is trouwens makkelijker gezegd/geschreven dan gedaan...)
Het is nu 17.00 uur en de receptie is weer open, dus gaan we maar even melden dat we op hun camping zijn gaan staan. (als we het bordje dat er hing goed begrepen hebben, was dat ook de bedoeling.)
hopelijk de laatste keer vanuit cucuron!
en weer nieuwe sores...
god, god, het kon ook weer niet gewoon goed gaan... Afgelopen donderdag ging ik met oma boodschappen doen, Maik was met Franck en Nanard aan het klussen, en we besloten eerst even langs Fred te gaan. Ligt toch tegenover de Hyper U (supermarkt) Na, de turbo was gearriveerd dus ik al half aan het juichen, maar Fred zei: no, no. Het goede nieuws: ik heb weer een nieuw frans woord geleerd, nl cassée (weet niet of je het zo schrijft) het slechte nieuws: het betekent gebroken... jawel, je raadt het al, een miniem onderdeeltje van de turbo was afgebroken. Waarschijnlijk heeft de pakketdienst er veel te ruw mee omgesprongen want Fred liet zien hoe de doos eruitzag waarmee hij was aangekomen. helemaal aan gort. Gelukkig heeft hij aangetekend dat ie hem kapot heeft ontvangen dus misschien kunnen we het vergoed krijgen maar daarmee heb je nog geen nieuwe turbo...
Nou, toen moesten we het nieuws nog aan de mannen vertellen. Oma voorspelde al hoe opa zou reageren en jawel,hetzelfde as ik. Met een terechte godverdomme. Maik had het via de telefoon al gehoord en baalde ook ontzettend. Uiteindelijk heeft opa de knoop doorgehakt en zijn we 's middags naar Fred auto gereden en heeft hij gezegd dat Fred maar een nieuwe turbo uit Frankrijk moet bestellen en deze zo snel mogelijk onder die auto moet zetten. Als alles voorspoedig verloopt (en we hebben dat met deze auto tot nu toe niet echt ondervonden) is hij aankomede vrijdag klaar... dan zitten we precies 5 weken en 1 dag in cucuron. Dat is nog niet eens zo heel erg, maar op donderdag komen Marloes en Thom. En die moeten gewoon in het huisje, dat hebben ze al een hele tijd terug besproken. en op zondag komt ome Arie (een vriend van opa en oma) het wordt dus een drukke boel. Oma verzekerde ons dat we ons er niet te druk om moeten maken en dat we in de caravan kunnen slapen, maar ik vind het toch wel erg vervelend... ze zitten toch maar mooi met ons opgescheept.
Nou, ik ga stoppen want we moeten zo naar Franck en Claire omdat we hebben afgesproken vanavond in het restaurant te werken. oja, vandaag zijn we trouwens naar Loumarin geweest, heel mooi plaatsje! en liesbeth, ik wilde mn leven al gaan beteren we zouden misschien morgen gaan voetballen met het vrienden team van Franck, maar toen bleek het restaurant heel vol en dus was onze hulp daar vereist... dus door omstandigheden nog steeds niet gesport!
Eten
Wat we eigenlijk vooral doen hier, behalve ons druk maken over de kamper, is eten. Eten koken, bij anderen mensen eten, anderen bij ons uitnodigen voor het eten, bij Franck en Claire in het restaurant eten...
We hebben van de week bijvoorbeeld gebarbecued bij opa en oma. We hadden de taken wat verdeeld, zij zorgden voor het vlees en wij voor een salade. In het huisje heb ik een kookboek gevonden en daarin vond ik een recept voor chocolademousse. Dat werd het dessert voor de barbecue. Omdat ik een salade alleen een beetje karig vond besloot ik de ‘Jamie Oliver-aardappeltjes' te maken. Thuis is dat altijd een succes geweest, dus dat moest hier ook wel lukken. We hadden mooie grote aardappels gescoord, knoflook, zeezout en peper en een smsje van mama hoe het ook alweer moest. Maar we misten de hoofdsmaakmaker, namelijk de verse rozemarijn. Dus wij naar de Spar in het dorp gelopen maar die hadden het niet. Potverdorrie, wat nu? Ik aan Maik uitleggen hoe het eruitzag en dat we het thuis in de tuin hebben groeien. Wat een blunder zeg, het groeit hier zeg maar, overal! ‘T lijkt haast wel onkruid! We konden genoeg rozemarijn vinden om de rest van ons leven elke dag ‘Jamie's aardappels' te maken.... Ze waren trouwens wel erg lekker! Net als de salade, de chocolademousse en het vlees en het was wederom gezellig. Alice, het nichtje van Maik, droeg daar zeker aan bij.
Afgelopen woensdag waren we uitgenodigd om met opa en oma mee te gaan naar een Engelse familie die iets verderop woont. Wat een prachtig huis zeg! Enorm groot met een lap grond eromheen waar je u tegen zegt. En de inrichting was echt Frans klassiek, mooie grote balken in het plafond, een grandioze openhaard en een keuken waar je je vingers bij aflikt. En dan heb ik nog niet eens gerept over het poolhouse (met afwasmachine...). Sarah, de gastvrouw, vroeg of we iets wilden drinken. Maik nam een biertje en ik besloot voor de veilige weg te gaan en een rode wijn te nemen (altijd goed, ziet er nog volwassen en vrouwelijk uit ook). Kreeg ik me toch een glas in handen, zelfs bij de Pilaren heb ik ze niet zo groot gezien! Als de dood dat ik em zou laten vallen hield ik ‘m af en toe stiekem met twee handen vast. Het eten was heerlijk, vooral de lasagne met sla, daarna een toetje. Gedroogde of gekonfijte vruchtjes ofzo, gelukkig had ik niet veel in mn bakje gekregen want eerlijk gezegd vond ik het niet zo'n succes. Maik daarentegen (grote jongen) had een bak vol gekregen! Hij probeerde de pruimen nog aan mij te slijten maar ik heb vriendelijk bedankt, haha. Daarna nog een kaasplank met lekker kaasjes en koffie toe. Bomvol waren we. Maar een onwijs gezellig avond.
Donderdagavond hadden we de hele bups bij ons uitgenodigd. Opa, oma, Franck, Claire en Alice. We besloten voor de makkelijke weg te kiezen en wraps te maken met allemaal schaaltjes met groenten zodat iedereen lekker kon pakken wat ie zelf wil. Beetje salsa saus (uit een potje), zure room (was nog lastig te vinden in het Frans, gelukkig kwam oma to the rescue) en quacemole (met behulp van een zakje, maar wel met verse avocado's). Na de logistieke problemen overwonnen te hebben, want hoe zet je de tafel zo dat iedereen er aan past, hebben we een gezellige avond gehad en lekker gegeten. Als toetje had ik me er ook makkelijk van af gemaakt, en gewoon weer citroenijs en chocolademousse gemaakt. Was weer een succes, het citroenijs, misschien wordt het zelfs wel op de kaart van het restaurant gezet! En we hadden ook nog een fles limoncello gehaald, mmm.
Gisteravond waren we uitgenodigd om in het restaurant te komen eten en hebben we weer een heerlijke pizza soldaat gemaakt. En vanavond is er voor ons werk aan de winkel. Maik weer in de plonge en ik weer in de bediening. Kan ik lekker oefenen voor van de zomer. Oja, om jullie jaloezie wat in te dammen, het weer is de laatste dagen wat minder. We hebben twee dagen regen gehad en bewolking en vandaag is het ook maar iets van 20/21 graden (sorry Jan, Marije en Max;)). De turbo is onderweg en, hoe leuk het hier ook is, we hopen toch snel weer op pad te kunnen. (krijgen opa en oma ook weer een beetje rust).