Wat leuk jongens, al die reacties! Ik zal proberen dit maar wat langer vol te houden dan;)

Van de week zei ik tegen Maik (na alle avonturen met Le Vehicule) jeetje, straks heb ik niks meer om over te schrijven in mn blog. Het goede nieuws van vandaag: ik heb meer dan genoeg om over te schrijven. Het slechte nieuws is dus inderdaad: De bus heeft weer kuren...

Afgelopen zaterdag gingen we vol goede moed op weg naar een goedkope camping in het plaatsje Dallet. Die had ik de avond van tevoren uitgezocht in de campinggids (en ik had natuurlijk even alles goed gecheckt, openingstijden, tarieven, routebeschrijving, alles was piekfijn in orde! Dachten we...) Na een spannende rit door nauwe straatjes en oude dorpjes hadden we het gevonden. De camping lag langs een mooie rivier en was dicht. Fermer. Kut. Ik de campinggids erbij pakken en jahoor, de camping ging pas halverwege juni open. Lekker opgelet van Baar.

Naja, niks meer aan te doen, gelukkig waren er meer campings in de buurt die wel open waren. We moesten nog een kilometer of 10 toen de bus er klaar mee was. Maik kreeg de versnelling niet meer van z'n 3 naar z'n 4, Toen hij voor een rotonde terug wilde schakelen van z'n 3 naar z'n 2 moest ie dat met twee handen en brute kracht doen. Hier was niet meer mee te rijden dus parkeerden we 'm bij het station. Gelukkig was het daar heel rustig en belden we de ANWB. Nadat een hele vriendelijke mevrouw ons vriendelijk uitlegde dat we de verkeerde verzekering hadden afgesloten (ipv een camperverzekering hebben we een autoverzekering... we zijn die middag dat we hem afsloten geholpen door één of ander jong huppelkutje dat er helemaal niks van snapte, maar ze bleef zo vriendelijk glimlachen en zei dat het allemaal in orde was) heeft ze toch heel erg haar best voor ons gedaan en ons doorverbonden met haar collega in Lyon.

Deze meneer heeft meteen een garage gebeld maar die was natuurlijk dicht (moet je ook geen pech krijgen op zaterdag). Vervolgens heeft hij een camping opgezocht die op 4 km rijden lag en besloten we daar maar heen te gaan in de tweede versnelling. En die camping was open, antwoorde hij op onze vraag (een ezel stoot zich niet twee keer aan dezelfde steen). En hij had ook nog een routebeschrijving voor ons. Wat een toffe peer. Rue de la gare, Rue de moulin, bij de rotonde 1e afslag en bij de Tsplitsing links. Of iets in de trand. Het was inderdaad de 1e afslag van een rotonde, maar het was de 3e rotonde en die T splitsing kwam pas na een paar keer afslaan. We hebben dus (in zn 2e versnelling) een klein uur gefrustreerd rond gereden.Godzijdank, de camping!

Euforisch huppelden we naar de receptie we belden aan en keken op de bordjes.... DICHT. Gelukkig stond er een noodnummer, wij vonden dat we ons op dat moment in een noodsituatie bevonden dus belden we Marc. Hele vriendelijke Fransman die geen hout van mijn verhaal begreep. Maar hij kwam wel even naar de receptie, wat een lieverd niet?! we mochten twee nachtjes blijven, geen probleem. De douches en wc's werden open gedaan en hij waarschuwde ons zelfs nog even dat we die wel even moesten laten doorlopen (legionella). Onze held. We verontschuldigden ons nog dat we hem hadden gestoord en hij antwoorde dat het allemaal geen probleem was, eigenlijk gingen ze pas 1 april open, vermeldde hij terloops. Verbouwereerd keken we elkaar aan, de meneer van de ANWB had ons ervan verzekerd dat hij telefonisch contact had gehad met de camping en dat ze open waren.... vreemd.

Op zondag besloten we boodschappen te doen. Dat gaat misschien in Bergen maar in Frankrijk is alles gewoon dicht. Hadden we kunnen weten. Gelukkig hadden we een paar dagen eerder wat in geslagen dus konden we 's avonds gewoon eten. Overdag heerlijk in het zonnetje zitten lezen.

En vandaag was De Dag, de auto zou weggesleept worden en, volgens de toffe ANWB peer, gemaakt worden. Of we kregen vervangend vervoer. 's Morgens kregen we een telefoontje dat de sleepwagen rond half 3 zou komen. Om twee uur werden we gebeld dat het wel een uurtje later zou worden. We hebben ons maar niet druk gemaakt en boodschappen gedaan (gehakt, uitjes en paprika voor door de spaghettisaus, lekker). Daar was ie dan. Een klein, rond fransmannetje met natuurlijk totaal geen kennis van de Engelse taal. Uiteindelijk begrepen we dat we mee mochten rijden naar de garage. Dat was wel handig, konden we meteen terug rijden als de auto gemaakt was, dachten we lekker naïef. Het leek ons praktischer de stoelen op de camping te laten staan, we zouden die avond immers toch weer terugkomen.

Bij de garage (die op 30 km rijden van de campling ligt) bleek echter dat ze MORGEN gaan KIJKEN wat er mis mee is en ons dan bellen hoe of wat. En toen we vroegen of de ANWB ze dan niet gebeld had keken ze ons glazig aan. Daar stonden we dan. Weer met de ANWB gebeld en die beweerden dat ze wel met de garage hadden gebeld en dat die wel vandaag zouden kijken. Het was inmiddels half vijf en om vijf uur gingen ze dicht. De ANWB raadde ons aan een hotel in de buurt te zoeken. De mensen van de garage kregen medelijden met ons en vertelde ons waar we het goedkoopste hotel in de buurt konden vinden en een hele aardig meneer bood aan om ons erheen te rijden.

Dus we zitten nu in het Etap hotel en niet in onze Volkswagen camper. Amper een week weg. Onze stoelen staan op een andere camping en we verdenken de ANWB van een complot tegen onze reis. Nu ik zit te typen realiseer ik me dat de gehakt nog in de koelkast van het busje ligt en daar staat nu natuurlijk geen stroom op. Vanavond geen spaghetti maar een bezoekje bij onze buren, Buffalo Grill (waarwe ook op uitkijken met onze kamer). Wat een gedoe allemaal, toch had ik nergens liever willen zijn dan in deze bedompte hotelkamer in Issoire met Maik (klinkt wel vrij klef en sentimenteel, maar dat mag na zo'n dag).