en ik maar denken dat de vorige niet was gepost omdat het internet ermee stopte... helemaal een nieuwe geschreven, naja, niets aan te doen! Ik plaats gewoon het hele verhaal, sorry als ik op plaatsen in herhaling val!

Op het moment dat ik dit typ staan we op camping Lou Badereu (ofziets) in Cucuron. En, ja geloof het of niet, in de camper! We hebben hier geen internet, dus ik zet hem straks wel online bij het bar de l'etang of ergens anders... Als ik bedenk dat er een moment is geweest waarop ik bang was dat er niets meer te vertellen zou zijn, denk ik dat ik op dat moment wel een soort vloek over ons heb afgeroepen. Gelukkig zit er dus geen writersblock voor mij in, helaas hebben we weer iets te veel spanning meegemaakt in de camper.

Laat ik maar beginnen bij het moment dat we, Maik, ik, opa en Arie(vriend van opa en oma), besloten om, na het boodschappen doen in Pertuis, even polshoogte te nemen bij Fred. Dit was afgelopen donderdag en omdat Fred had gezegd dat 'als alles goed ging' hij vrijdag klaar zou zijn, waren wij niet al te hoopvol. Stiekem hoopten we dat in ieder geval de turbo was gearriveerd en dat hij er maandag in zou zitten. Zonder al te veel verwachtingen liepen we het pad op en zagen het busje staan. Opa wierp een blik in de auto en zei: 'volgens mij zit alles er al in!' en ja hoor, de monteur die ons al vaker te woord had gestaan kwam met een stralende glimlach op ons af en zei dat de camper klaar was! Fred kwam snel tussenbeide en zei dat we hem later deze middag op konden halen, en ja, hij is inderdaad klaar.

Thuis gekomen hebben we oma op de hoogte gesteld (die durfde eigenlijk al niet meer te vragen hoe het ermee stond) en ons verheugd over het feit dat we niet in de caravan hoefden te slapen maar gewoon in onze eigen bus! Nadat het financiële gedeelte achter de rug was (heeft Fred heel netjes gedaan) konden we hem dan eindelijk na 5 weken meenemen. Ze waren zo vriendelijk geweest om het nummerbord weer vast te schroeven, de fietsendrager er weer op te zetten en de claxon te maken zonder daar ook maar iets voor te rekenen of over te zeggen. Super service!

Voor dat we gingen rijden inspecteerden we nog vlug even de koelkast... Naast het warme bier, de gesmolten hagelslag en de paaseitjes lagen twee zakjes met grijsgroene substantie. We waren vergeten de geraspte kaas en de brie eruit te halen. Het is jammer voor het effect dat ik jullie via de computer niet kan laten ruiken hoe de koelkast op dat moment rook, maar geloof me, wel beter voor jullie gezondheid. Halverwege hebben we alles weggegooid en toen we weer instapten begaf de radio het opeens, ach ja, hij reed tenminste nog. Het wespennestje bij het stuur viel ook wel mee en aangekomen bij opa en oma heeft Maik dat zonder al te veel moeite met een insectenspray geëlimineerd. Toen wilden we de watertank vullen. Dit ging (natuurlijk) niet zonder slag of stoot. De watertankdop was met geen mogelijk los te krijgen, maar gelukkig na een hele hoop gepiel door een hele hoop mensen kreeg opa hem los.

We hadden donderdagavond trouwens ook nog een appero, klinkt fancy he?! Franck en Claire hadden ons en een stel vrienden uitgenodigd om in het restaurant een hapje en een drankje te komen nuttigen. Heerlijk gegeten en gedronken en het was erg gezellig. Toen liepen we naar huis (naja, opa en oma's huis) om weer voor het eerst sinds zes weken het bedje in de camper weer uit te klappen. Marloes en Tom kwamen op hetzelfde moment aan vanaf het vliegveld om vakantie te vieren in Cucuron. De weergoden hadden besloten (misschien wel om ons te pesten) om ons de hele nacht te bestoken met regen en onweer. Maik kon er wel doorheen slapen maar ik was hartstikke paranoia omdat elke keer als ik olifanten ging tellen ik niet eens tot de tweede olifant kwam. Volgens mij betekende dat dat de onweer op minder dan een km afstand was... Na Maik ook de halve nacht wakker te hebben gehouden met 'ik ben bang' en zn hand fijn geknepen te hebben brak toch eindelijk weer de ochtend aan.

Vol goede moed reden we 's morgens naar de bakker om daarna vast een camping op te zoeken voor de nacht. Toen ik uitstapte kwam er een klein Frans mannetje op me af en wijzend naar de auto bleef hij maar 'pneu' zeggen. Ik snapte er niks van, tot ik goed keek waar hij naar wees. Ik heb mijn Franse vocabulaire weer uitgebreid en pneu betekent dus iets in de trant van lekke band. Godverdorie. Ons linkerachterband (als je voor de auto staat links, doet er verder ook niet toe) was plat. We hebben nog een dappere poging gewaagd om het zelf op te lossen, maar ik snapte al niet hoe de krik werkte en dus hebben we steunpunt Cucuron maar weer gebeld. Opa en Arie kwamen ons helpen. Nadat de band verwisseld was voor het reservewiel zijn de mannen meteen langs de garage gereden om te vragen of hij diezelfde dat nog gemaakt kon worden. Wij zijn maar weer terug gereden.

Om toch een beetje blijk te geven van waardering hebben we Franck gebeld en gevraagd of hij nog plek had voor vijf voor de lunch. Dat had ie en dus nodigden we opa, oma en Arie uit om met ons bij Franck en Claire te gaan eten. (voor de duidelijkheid, hier wordt 's middags warm gegeten). Voordat we daarheen gingen beleefden we nog een klein avontuur. Er was een enorme hond komen aanlopen. Het beest was hartstikke mak en liet zich gewillig aaien. Had geen dorst en ook bijna geen honger, maar ook geen halsband. Uiteindelijk is hij achter de postbode aangerend. Wij hebben heerlijk gegeten en 's middags zijn we met Marloes en Tom nog even wat wezen drinken in bar de l'etang. Ik wilde ook even mn blog updaten en was daar toch zeker een klein halfuurtje mee bezig. Kennelijk weer niets geleerd van een paar weken terug want net toen ik hem wilde opsturen stopte de internet verbinding er weer mee. Dus vandaag maar weer opnieuw begonnen. Daarna met opa de band opgehaald die gelukkig klaar was.

We hebben dus besloten om nog 1 nachtje hier in Cucuron te blijven, maar dan wel op een camping met een douche en wc binnen bereik (hoeven we daar opa en oma niet meer mee lastig te vallen). Straks maar even kijken welke camping we morgen gaan bezoeken. Ik heb het idee dat de vloek die op de camper rust gebaseerd is op het principe 'er moet altijd iets mis zijn, repareer het één, dan zal het andere kapot gaan'. Ach ja, we moeten ons er maar niet te druk om maken. (dat is trouwens makkelijker gezegd/geschreven dan gedaan...)

Het is nu 17.00 uur en de receptie is weer open, dus gaan we maar even melden dat we op hun camping zijn gaan staan. (als we het bordje dat er hing goed begrepen hebben, was dat ook de bedoeling.)