Nadat we betaald hadden op de camping in Cucuron besloten we om langs Montpollier te rijden, daar woont mijn tante Gertrud. Om de bus niet al te erg op de proef te stellen hebben we de route in drie dagen gereden. In St. Martin de Crau lag een niet al te dure camping en dit plaatsje lag mooi halverwege. Onderweg kwamen we een vie de grenier (vlooienmarkt) tegen in Cadenet. Hartstikke leuk, veel leuker dan de Koninginnemarkt in NL! Ze verkopen niet alleen maar smerige knuffels, oud playmobil en kleding maar ook prachtige schalen, oude schilderijtjes, zilver bestek, roestige hooivorken, tinnen kannen en noem het maar op. Wat onwijs veel troep hebben wij daar gezien, super leuk. Uiteindelijk werd ik verliefd op een ingelijste foto van een groep nonnen uit 1931. Voor 5,- op de kop getikt (al keek die meneer iets te vrolijk toen we een briefje van vijf overhandigden). En ik vond nog een kartonnetje met een mooie afbeelding erop, leuk voor in mn studentenkamertje straks. Maik heeft er nog vijftig cent van kunnen afdingen (hij was een 1,-) om toch nog het gevoel te hebben dat we ervaren marktgangers waren. Maik heeft zich nog suf gezocht naar 2^e wereldoorlog spulletjes, maar het lot was hem die dag niet gunstig gezind, helaas pindakaas.

We vervolgden onze weg en kwamen tot onze verbazing nog zeker vijf rommelmarkten en brocantes tegen, later vertelde Gertrud ons dat dat kwam omdat 1 mei de dag van de arbeid is hier. Iedereen heeft die dag vrij en dus een ideale dag voor al die markten. (dit jaar viel die dag trouwens op een zondag...) Na de camping 1 keer voorbij te zijn gereden hebben we hem toch vrij rap gevonden. Volgens onze campinggids was het een 'groene camping, gelegen in het hartje van de provence, omgeven door lavendal, moerasgebieden en strand'. Behalve dan het dorp was de camping verder omgeven door hoogwerkers en hekken. Maar hij was wel vrij groen.... Prima geslapen en een bakkerij om de hoek.

Uitgerust gingen we op pad naar La Grau du Roi. Maik zei dat Arles een mooie stad was en dus besloten we daar ook even te gaan kijken. En inderdaad, wat een wereldstad. Gelukkig liggen onze interesses wat cultuur en historie betreft dicht bij elkaar en we hebben ons erg vermaakt in het antieke theater en het amfitheater. Beide liggen midden in de stad en zijn prachtig gereconstrueerd. Alleen jammer genoeg hebben ze het amfitheater van binnen omgebouwd tot een stieren arena (!). Ik was er heilig van overtuigd dat dat alleen nog in Spanje gebeurde, maar het is hier in Zuid-Frankrijk ook gewoon nog aan de orde van de dag. Na deze kleine teleurstelling vonden we een broodjes tent met niet al te hoge prijzen en we hebben daar heerlijk gegeten. Beiden een halve baquette belged met rauwe ham, avocado, olijfolie, tomaat en basilicum. Oja, en het brood was ook nog besmeerd met knoflook, verrukkelijk. Met goedgevulde magen zijn we weer naar de auto gelopen en vervolgden we onze weg naar La Grau de Roi.

Toen we uit Arles wegreden konden we alleen geen bordjes meer vinden met de plaatsnamen die wij wilden volgen. We pakten de verkeerde afslag en opeens zagen we weer bordjes met het opschrift St. Martin de Crau... Uiteindelijk konden we weer van de weg af en toen besloten we maar om te rijden in plaats van weer terug naar Arles. We zijn door de Camargue gereden, een natuurgebied vlakbij de kust. Ik had alleen niet door dat er een rivier was die wel erg breed was voor een brug. Er was dan ook geen brug, maar wel een pont. De pont was vijf euro, maar we hebben wel erg gelachen. Heeft die ouwe bus van ons toch ook maar mooi gevaren! Wat een apart gebied is het trouwens, heel surrealistisch. We kwamen langs moerasachtige gebieden, rijstvelden en we hebben zelfs flamingo's gezien. Een prima omweg, al zeggen we het zelf. De camping bleek onwijs groot en er waren ook een hele hoop mensen. Het lag aan het strand, al bleek dat strand bijna een kilometer lang voordat je bij de zee was. Sanitair was prima, maar voor onze smaak toch een veel te grote camping. Wel veel muggen trouwens, die hebben zich ook lekker uitgeleefd op mij. De volgende ochtend alles in gepakt en door het strenge beveiligingssysteem weer naar buiten gereden (de auto werd door de computer gescand op nummerbord, kleur en type voordat je verder mocht).

We zijn een paar kilomter terug gereden om de stad Aigue Mortes te zien. Een stad met een enorme stadsmuur die helemaal intact is (of gerestaureerd in ieder geval). Om over de stadsmuur te lopen moest je 7,- betalen en dat vonden we toch even te gek. Maik had het trouwens al eens gedaan. In het centrum vonden we een enorme snoepwinkel die er toverachtig uitzag maar idiote prijzen hanteerde, wel leuk om te zien. We hadden bij een barretje een crêpe gekocht met suiker en toen zijn we weer terug gelopen naar de camper.

Na met mijn moeder en Gertrud gebeld te hebben, besloten we dat we beter niet op eigen houtje op zoek konden naar haar huis. Ik had heel naïef om haar adres gevraagd, ervan uitgaand dat we dat wel konden vinden, desnoods vroegen we het wel aan een paar mensen. Maar Montpellier is daar toch wat groot voor. Dus Getrud kwam ons van de camping in Lattes ophalen en wij reden met de camper achter haar aan. We hadden de camper praktisch met de neus in de voordeur geparkeerd en zijn naar binnen gegaan. We hebben lekker een broodje gegeten in de tuin en (want jullie vragen je nu natuurlijk af wat de problemen nou toch zijn) toen Maik naar buiten liep om wat terug te leggen in onze koelkast vroeg hij of ik ook even naar buiten kon komen. De één of andere randdebiel (pardon) had met een steen het raampje bij de passagiersstoel ingegooid. Mijn portemonnee gejat, mijn rugzak weg en het zwitsers zakmes dat we met kerst hadden gehad. In mijn portemonnee zaten: mijn bankpas, mijn verzekeringspassen, rijbewijs, 30,- en natuurlijk mijn AH bonuskaart. In mijn rugzak zat: een zonnebril, fles water, make-up, tandeborstel, 7 ansichtkaarten die ik al had geschreven (sorry jongens), mijn paspoort (godverdegover), een zilveren armbandje die ik had gekregen voor Job's 21^e verjaardag met inscriptie en het zilveren armbandje dat ik van Sil had gekregen nadat ik geslaagd was voor mijn eindexamen. Allemaal weg. Ik kon wel janken en dat heb ik dan ook keihard gedaan. Adrien (mijn neefje) en zijn vriendin zijn nog wezen zoeken in de buurt of de daders mijn rugzak misschien nog ergens in de bosjes hadden gedumpt, maar nee.

Natuurlijk had ik dat ook niet allemaal in de auto moeten laten liggen, maar ik wil me toch even verdedigen. Het lag niet in het zicht, het was drie uur 's middags, we stonden net een uurtje en alles was op slot. Maarja, daar heb ik natuurlijk mijn spullen niet mee terug. Gertrud heeft meteen de politie gebeld en die zei dat we zo snel mogelijk moesten komen voor vingerafdrukken. Handig als de helft van het autoraampje er nog inzit, lekker rijden. Toch hebben we eerst Carglass gebeld voor een nieuw raam omdat Gertrud zei dat het bij de politie wel erg lang kon duren. Carglass beloofde dat er diezelfde dag een plexiglas raampje in kon worden gezet en een dag later een gewoon raam. Bleek dat we niet voor ruitschade waren verzekerd, in dat geval kon het plexiglas pas een dag later en de nieuwe ruit twee dagen... Niks aan te doen.

Vervolgens naar het politiebureau gereden. Getrud vertelde wat er aan de hand was en het eerste wat de agent achter de balie deed was heel diep zuchten. Toen vertelde ze dat mijn rijbewijs én paspoort weg waren. Hij zuchtte nog dieper en met een vermoeid gebaar haalde hij zijn hand over zijn gezicht. Lekker dan, alsof wij hierom hadden gevraagd! Hij vroeg of mijn carte blue (bankkaart) ook weg was en toen we dit beaamden stopte hij ons een formulier in de hand en zei dat we dat eerst moesten laten invullen door mijn bank. Alsof er hier in Montpellier een ING zit! Gelukkig hadden mijn ouders er voordat ik wegging op gehamerd dat ik al mijn gegevens noteerde in een schriftje (Bedankt pap en mam!) en konden we met behulp van moeder Karin, die trouwens mijn pinpas al had geblokkeerd in NL, toch het formulier invullen. Toen we weer naar binnen gingen moesten we weer achteraan in de rij sluiten, die ondertussen drie keer zo lang was geworden. Godzijdank was de agent van daarvoor opgehoepeld en zat er een ander. Mijn gegevens werden genoteerd en we kregen een nummertje, 609. Op het moment dat we gingen zitten waren ze bij nr 601. Ruim twee uur later waren wij aan de beurt. Tussendoor heeft Gertrud nog gevraagd of het niet erg was dat de auto in de regen stond, i.v.m. het nemen van de vingerafdrukken. Ach ja, vervelend, dat kan nu niet meer... De meneer die mijn verklaring afnam was uiterst vriendelijk en typte nog snel ook. Gertrud had ons gewaarschuwd dat dat niet altijd het geval was, maar we hadden mazzel. Ze kaartte ook nog even het onderwerp vingerafdrukken aan en deze meneer bekende dat dat niet was gebeurt, omdat ze tekort personeel hebben. Hij en een collega zijn de enige twee mensen die de hele dag door verklaringen afnemen voor de hele stad, absurd.

Voor mijn paspoort en rijbewijs werden we door de ANWB (via Karin) doorverwezen naar het consulaat in Montpollier. Omdat we gister pas om acht uur 's avonds thuis waren na het bezoek aan hotel de police (ja, zo heet het hier echt) konden we vandaag pas naar het consulaat. We hebben eerst de auto naar Carglass gebracht en toen belde Gertrud met het consulaat. Wat bleek, sinds 2009 is het niet meer mogelijk om een vervangend paspoort in Montpollier aan te vragen (de ANWB is weer lekker op de hoogte!). Dit kan alleen nog in Toulouse, Marseille en een klein aantal andere plaatsen. Dus wij maar bellen met Toulouse. De mevrouw van het consulaat vertelde dat ik een paspoort kon aanvragen maar ik moet daarvoor wel naar Toulouse komen. Als alles ingang is gezet duurt het nog twee tot drie weken eer mijn paspoort klaar is... voor ons dus voorlopig nog geen ander land dan Frankrijk. Oja, en of ik nog een officieel document heb met mijn BSN nummer. Ik heb dat stomme nummer in het schriftje geschreven, maar dat is niet goed genoeg, het moet een officieel document zijn. Dus ik vroeg die mevrouw of ze een voorbeeld kon geven, maar ze zei: Ja weet ik veel. Moet je maar even thuis tussen je papieren kijken. Jahoor, mevrouw geen probleem, natuurlijk heb ik al mijn officiële documenten in mijn broekzak zitten! Het is trouwnes niet verplicht, maar ze kon niet uitleggen wat er dan zo belangrijk/handig aan was. We hadden alvast pasfoto's laten maken, maar volgens haar was het Franse formaat fout. Het Nederlands formaat is kleiner. De breedte van je hoofd mag maar 16 tot 18 mm zijn. De breedte van Maik zijn hoofd was 20 mm.... Maar oke, dat kan er ook nog wel bij. Mijn rijbewijs kan ik alleen in NL aanvragen. Ik mag trouwens wel zonder paspoort maar met de verklaring van de politie naar huis reizen. Of illegaal verder reizen. Maar ik denk niet dat ik echt kan genieten van de reis als ik elke keer met samen geknepen billen zit als ik ergens politie zie. Dus aankomende maandag hebben we een afspraak bij het Nederlandse consulaat in Toulouse, spannend!

Nou, jullie zijn weer helemaal op de hoogte. Hoe waren de Koninginnedagen? Toch niet teveel alcoholische versnaperingen genuttigd? En ik hoop dat ze die eikels van de duinbranden te pakken krijgen...

Het is misschien wat suf, maar ik wil via deze weg toch nog even een heel erg hartelijke dankjewel zeggen tegen opa en oma de Best, Franck en Claire, Ernst, pap en mam voor de mentale steun en het schriftje en natuurlijk ons nieuw steunpunt, Gertrud te Montpollier!

Ik vergeet trouwens te vermelden dat mijn telefoon ook is gestolen! niet bellen en smsen dus;)