De afgelopen weken hadden we geen internet, maar ik heb wel gewoon mn blog geschreven. Dus de tekst hieronder is van ongeveer 29 mei!

Ja, dames en heren, u leest het goed, we zitten niet meer in het fijne Frankrijk, maar in het spetterende Spanje! Nog een heugelijk feit dat ik even mee wil delen: Ik heb een kamer in Utrecht! Nu vragen jullie je natuurlijk af hoe ik dat hiervandaan voor elkaar heb gekregen, nou dat zit zo: Ik heb 3 hele toffe vriendinnen en die hebben een heel leuk huisje gevonden in Utrecht. Amber, Laurie en Nina hebben samen met mijn lieve pappa en mamma een kijkje genomen en zijn tot de conclusie gekomen dat het echt een super leuke plek is. Heel erg bedankt allemaal! Ik ben rete enthousiast en kan niet wachten om het te bekijken!

Laat ik na deze mededelingen maar weer verder gaan waar we vorige keer gebleven waren. Net na het schrijven van mijn vorige blog, moest ik even naar het toilet. Na al mijn frustratie over het sanitair in Eauze van mij afgeschreven te hebben, zocht ik het kleine kamertje maar weer eens op. Ironisch genoeg bezat deze camping ook alleen maar ‘hurk toiletten'... volgens mij heb ik dat een beetje over mezelf afgeroepen door alle kritiek op deze ‘wc's'. Ook deze keer heb ik me er over heen gezet en me geprobeerd te concentreren op alle voordelen (hygiënisch, geen aambeien etc.). 's Avonds hebben we het humeur een beetje opgevijzeld met goedkope whisky met goedkope cola. Dat lukte prima en we hebben weer heerlijk geslapen.

De volgende dag zijn we richting Pamiers gereden. Onderweg zijn we gestopt bij het plaatsje Mirepoix. Erg mooi, middeleeuws plaatsje met een leuk centrum. Omdat het begon te regenen en het nog erg vroeg was, besloten we koffie te gaan drinken bij een cafeetje. Ik nam een kopje thee en Maik een cappuccino. We verbaasden ons al over het feit dat de serveerster vroeg of hij melk of slagroom wilde (normaal gesproken krijg je hier gewoon een dot goedkope, suikerloze slagroom op je koffie et voila: cappuccino) en Maik antwoordde blij dat hij wel melk wilde. We werden minder blij toen we de rekening zagen. De thee: 2,30 de cappuccino: 3,30. We hebben geen fooi achter gelaten.

Vervolgens zijn we door Pamiers gereden en besloten we om nog maar niet naar de camping te gaan. We zijn naar de grotten van Maz d' Azil gereden. We waren de bordjes aan het volgen toen we opeens midden in de grot reden! Ze hadden er een weg doorheen gehakt en deze verlicht. Dit gaf een heel bizar effect. We zijn ook nog even verder de grot in gegaan, zonder Barrel. Er was één of andere Franse kunstenaar in losgelaten die overal moderne kunst had neergeplant, maar ik moet bekennen dat het wel een grappig effect had. We sloten ons aan bij een groepje met een Franse gids, die ondanks de Engelse vragen stug bleef doorpraten in het Frans. Ik heb nog wat mee gekregen over een baby mammoet, maar wat ze nou precies allemaal vertelde weten we niet. Daarna zijn we terug gereden naar Pamiers en op de camping gaan staan. 's Avonds voor de variatie maar pasta gegeten.

Ik had die donderdag ook van mijn moeder het nummer van het consulaat gekregen, om zelf maar eens achter mijn paspoort aan te gaan. Helaas was ze donderdag maar tot 12.30 aanwezig en was het op dat moment 13.30. Dus vrijdagmorgen belde ik om 10.00 uur maar weer eens met mijn grote vriendin. Ze zei vrolijk: ‘ja, we (volgens mij werkt alleen zij daar, maar goed) hebben je paspoort al een dag of zeven à acht. Ik had al een keer gebeld, maar toen werd de verbinding verbroken.' Ik, ondertussen al mijn haat gevoelens onderdrukkend, vroeg haar op mijn vriendelijkst welk nummer ze had gebeld. Zij: ‘dat nummer met 0623...' Ik, grommend, ‘maar u heeft toch wel 0031 ervoor gedraaid?' Zij: ‘o, nou we bellen nooit naar Nederland...' Op dat moment besloot ik dat het verder ook niet uitmaakte en dat we nooit vriendinnen zouden worden dus dat ik er maar beter niet op in kon gaan. Helaas was mevrouw die vrijdag maar tot 12.00 uur aan het werk, en omdat Pamiers te ver van Toulouse lag om dat even snel te gaan rijden (en Barrel neemt liever geen snelweg) was er geen andere oplossing dan maandag naar Toulouse te gaan. Ach ja, hij is in ieder geval aangekomen in Toulouse.

Vrijdag zijn we maar in Pamiers gebleven. We hebben de hele dag niet veel meer gedaan dan de mevrouw van het consulaat (ze zegt haar naam trouwens ook nooit) vervelende dingen toewensen en een leuk restaurantje opzoeken in Pamiers. Dit bleek lastiger dan verwacht, wat een lelijke stad zeg. Uiteindelijk wat gevonden waar ze een menu van 12 euro hadden, lekker wijntje erbij (ik dan) en afsluiten met koffie met een klein proeferijtje. Is dat stomme paspoort nog ergens goed voor. Voor de rest hebben we niet zo heel veel uitgevoerd, ik heb Mirte via het internet nog een beetje geholpen met haar huiswerk.

Zaterdag zijn we richting Limoux gereden en hebben we nog een abdij bekeken. Weer een erg mooie abdij met een binnenplein met fontein. De kerk was niet erg groot, maar er stond wel een prachtige sarcofaag (al vertelde het foldertje dat het waarschijnlijk een deel van een altaar was geweest) uit de tiende eeuw. Na even gezocht te hebben vonden we de camping. In de kosmos gids stond dat deze camping met de bestdeal campingcard 15,- euro was, maar bij de receptie hadden ze nog nooit van bestdeal gehoord. Uiteindelijk mochten we wel voor 15,- euro staan en heeft de receptioniste nog even een kopietje gemaakt van de gids. Foei, best deal.

Zondag zijn we maar weer naar camping Les Violettes gereden. Deze ligt op ong. 15 km van Toulouse en zo waren we vorige keer ook komen aanrijden, leek ons wel de makkelijkste optie. We herinnerden ons nog van het vorige verblijf dat we niet zo tevreden waren. Maar het leek wel of de camping een transformatie had ondergaan! Overal stonden bloemetjes en zelfs in het toiletgebouw stond een plant. Er lagen badmintonrackets en een basketbal die je mocht gebruiken, toppie! En we werden weer naar onze plek gebracht in een golf karretje, ook niet geheel onbelangrijk.

En toen was het weer maandag. Drie weken na onze eerste ontmoeting met het consulaat in Toulouse. Zonder enige moeite konden we de weg vinden en hadden we een parkeerplek. (ze vergeten nog wel eens dat campers niet in parkeergarages kunnen, erg lastig in een stad). We kwamen weer bij het prachtige gebouw waar het consulaat zit, maar toen we naar binnen wilden zat de deur op slot. Maik belde nog een keer en toen kwam mevrouw haastig aangelopen. Ze deed een beetje vreemd, maar gaf meteen mijn paspoort. Dat was het dan. Ik heb me maar ingehouden, het leek me wel zo volwassen en daarbij schieten we er toch niets meer mee op. We verdenken haar er trouwens van dat ze te laat was, vandaar dat vreemde gedrag. Kan me ook wel voorstellen met zulke ‘lange' werkdagen. Oeps, kinderachtig.

We zijn nog even een grote cd winkel in gelopen en hebben 4 cd's voor 20 euro gekocht (Kings of Leon, Paolo Nutini, Jason Mraz en Franz Ferdinand zijn aan onze collectie toegevoegd). Voor de afwisseling tijdens het rijden. Nog even een broodje gegeten en toen weer naar Barrel. Met mijn paspoort! We zijn meteen richting de Bielsa tunnel gereden. Op ongeveer 16 km voor de tunnel vonden we een camping midden in de Pyreneeën. Prima sanitair en nette plaatsen. Het begon 's avonds nog te onweren en regenen, ik zat hem al te knijpen, maar gelukkig trok de bui over.

En dan komen we alweer bij vandaag. We zitten dus daadwerkelijk in Spanje. Barrel heeft de ultieme test, de Pyreneeën uitstekend doorstaan, applaus. Na een prachtige rit door de bergen kwamen we vanmiddag aan in Ainsa. We parkeerden de auto tegenover het buro de turismo en stapten uit. Ik deed mijn deur op slot, maar gooide hem niet hard genoeg dicht. Potverdorrie, Maik, mag ik de sleutel? Maik staarde me aan en wees voorzichtig naar de sleutel, in het contact van de auto. Met alle deuren op slot. We hadden ons zelf buiten gesloten. Dit keer moeten we dus echt de schuld op ons nemen, Barrel kan hier niets aan doen. Uiteindelijk onze trots over boord gezet en de ANWB gebeld. Binnen anderhalf uur zou er iemand komen, ze zouden later op de dag nog even bellen over de service. Gelukkig zat er een hostel/restaurant een paar meter van de parkeerplek, konden we de auto mooi in de gaten houden. We hadden 2 menu's besteld voor 11 euro en daar kregen we een fles water en een fles wijn bij. Het was niet super lekker, maar we hadden tenminste wat te eten en te doen tijdens het wachten. Op een gegeven moment kwam er een zilvergrijze auto de stoep op rijden. Er stapte een man uit die om zich heen keek en naar Barrel toe liep. Dat moest dan wel onze man zijn. En inderdaad, hij haalde met een ijzerdraadje het slot omhoog. Dit trucje, met hulp van Maik, nam nog geen 5 minuten in beslag (gelukkig gooi ik mijn deur niet zo hard dicht). Opgelucht bedankte we hem en zijn we naar een camping gereden, we hoefden niet eens te betalen! De ANWB heeft zelfs nog gebeld hoe de service was verlopen! Zouden ze dan toch iets geleerd hebben? Of hebben ze het in Spanje gewoon beter geregeld...

Op de camping aangekomen werden we vriendelijk naar een plaatsje gebracht. We hoeven morgen ochtend pas te betalen. We zijn al wezen zwemmen in het verwarmde zwembad en hebben even in de jacuzzi gezeten, met de bergen op de achtergrond natuurlijk. Ik moet bekennen dat ik niet zo uitkijk naar de rekening....