Ook deze blog is van een paar dagen eerder, ik geloof van 5 juni!

De rekening was inderdaad aan de hoge kant, 25 euroos, maar we kregen er wel een fles rode wijn bij. 's Morgens ben ik nog even wezen hardlopen en zwemmen en na een stokbroodje genuttigd te hebben zijn we naar Ainsa gereden. We zijn naar boven gereden om het oude stadsgedeelte te bekijken. Erg mooi en een prachtig uitzicht over de omgeving. We besloten om naar Torla te rijden en volgens het kaartje kwamen we onderweg nog een hoop mooie dingen tegen. Nog even snel wat boodschapjes ingeslagen bij een supermarkt, nog een hele klus omdat we dat Spaans niet begrijpen. En daarna een dorpje ingereden. Volgens de kaart zou hier een ‘majestueuze kerk' staan, die we natuurlijk even moesten bekijken. Na een helse klim door het oude dorpje kwamen we eindelijk bij de kerk. Die was dicht. Lekker dan, dat hele stuk voor niks gelopen!

Gelukkig werden we later op de dag voor onze inspanningen beloond. We hadden een prachtig uitzicht over een vallei vlakbij het dorpje Broto. In datzelfde dorpje werden we nog getrakteerd op een prachtige waterval en als kers op de taart het dorpje Torla. Helaas was ook hier de kerk dicht, maar al met al waren we weer verwend met prachtige uitzichten. De weg naar de camping was nog spannend, een smal pad van grind met een pittige rivier ernaast. En tegenliggers. Gelukkig heelhuids aan gekomen en Barrel neergezet. Wel een beetje scheef, maar wat wil je in de bergen. Om een uur of 7 à 8 ging ik koken. Het vlees, waarvan we dachten dat het gehakt was, rook vreemd en werd maar niet donkerder. Ik heb het Maik nog laten proeven, maar uiteindelijk toch besloten dat het geen succes was. Dus maar een avondje vegetarisch. Nog een potje gekaart en toen weer ons bedje uitgeklapt.

De volgende ochtend was het weer niet heel mooi, beetje bewolkt en grauw. We vroegen aan de eigenaresse van de camping waar we het best konden gaan wandelen. Ze gaf ons een kaartje en raadde ons aan niet naar de andere kant van de vallei te lopen vanwege het weer. Dus sportschoenen aan, dikke trui (of twee), fles water, pleisters (je weet nooit), broodjes, appels en snoep (jammie). En wij konden er tegen aan. Voor de zekerheid nog even opgezocht wat ‘bajo' betenkt, dat stond namelijk bij onze wandeling, en gelukkig betekent dat laag oftewel een makkelijke route. Want je weet wat ze zeggen, hardlopers zijn doodlopers. Aangekomen bij de prachtige Bujaruelo vallei parkeerden we de auto. Echt een paradijs op aarde. Er was een mooi aangelegd wandelpad waarlangs van alles te zien was. Watervalletjes, mooie vergezichten en zelfs sneeuw op sommige toppen. Na route nummero 6 gelopen te hebben besloten we nog even verder te lopen. Toen we bij het volgende punt waren aangekomen, vonden we het voor die dag wel weer mooi geweest. Nog even een broodje gegeten in de vallei en daarna weer terug gelopen naar Barrel. Precies op tijd want het weer werd steeds slechter.

We besloten 's avonds dat het hier zo mooi en prettig was dat we nog wel een nachtje wilden blijven. Toen we de volgende ochtend wakker werden was het weer prachtig, lekker zonnetje en helder. Dus hebben we die dag een wat lastiger pad genomen aan de andere kant. Het hoogteverschil met het startpunt was 1000 meter (de eerste wandeling had een hoogteverschil van 400 meter) en het zou dus een pittige klim worden. Nou, dat hebben we geweten! Vanaf het eerste moment hebben we geklommen over een smal rotsig paadje. Het was wel veel avontuurlijker maar ook een stuk zwaarder. Op een gegeven moment vond ik het welletjes geweest, de uitzichten waren weer prachtig en op mijn sportschoentjes had ik toch maar mooi een heel eind geklommen. Maik, vastbesloten om het ijs van dichtbij te bekijken, is nog even verder gegaan en heeft inderdaad een stuk ijs bereikt! De tocht naar beneden was een stuk minder vermoeiend, maar wel eng omdat mijn schoenen vrij glad waren, toch maar eens zo'n stevig paar bergschoenen aanschaffen. Zonder kleerscheuren beneden gekomen, wederom vlak voor het slechte weer. In de camping bar nog even opgewarmd met het één en het ander. De rekening was een schok, 11,30 (1 bier, 1 cola, 1 baco, 2 thee, 1 cappuccino), dat kunnen we dus nog wel eens doen. Even voor de goede orde, ik had de cola en de 2 thee.

Het eten bestond die avond uit pasta... We besloten om nog in ieder geval 2 nachtjes op deze camping te blijven en de volgende dag naar het Ordessa park te gaan. Omdat het toch een beetje vakantie blijft besloten we ook om de volgende dag uit eten te gaan in het restaurant op de camping.

Vandaag zijn we dus naar Ordessa gereden. We konden kiezen tot hoever we het pad zouden lopen met een maximum van 3 uur heen (en dus ook terug). Omdat wij niet de beroerdste zijn hebben we natuurlijk gewoon de finish gehaald. En wat voor één! Na een prachtige wandeling langs watervallen en door bos kwamen we in de Ordessa vallei. Er liepen overal wilde koeien en het landschap was adembenemend. We hebben zelfs een paar marmotten in het wild gezien! Hele grappige beestjes. Ik moet bekennen dat we er op de terugweg op een gegeven moment wel een beetje door heen zaten, maar het was het meer dan waard. Een absolute aanrader!

's Avonds in het camping restaurant gegeten. Als voorgerecht een salade met kip en appel (lekker hoor) en daarna had ik gegrilde lam, super mals, en Maik had één of ander taai vlees. Ik was helemaal in de wolken, Maik was een beetje ongelukkig. Het toetje bestond uit ijs dat nog in het plastic bakje zat, maar er was verder niet mis mee. En dat alles voor 32,- euries. Wij zijn honderd procent fan van de Pyreneeën, prima vakantiebestemming!