Omdat we het gevoel hadden dat we rondom de camping wel zo'n beetje alles (of in ieder geval wat voor ons te doen was) gezien hadden, besloten we om verder te gaan. We zijn in eerste instantie verder Spanje in gereden richting het zuiden. Vanaf Torla zijn we weer terug gereden naar Ainsa, er waren geen alternatieve routes, maar dat gaf niet. Omdat Maik zich niet zo lekker voelde (hij verdenkt het stuk vlees van de avond ervoor) zijn we niet zo ver gereden en zijn we gestopt in Abizanda, vlak onder Ainsa. Een Best deal camping voor maar 15 euro. Niet heel bijzonder, beetje smerig sanitair en scheve plaatsen. We kwamen ook nog weer een stel Nederlanders tegen, voor de verandering.

De volgende dag hebben we nog een badminton poging ondernomen, maar we zijn op de camping in Ainsa zwaar opgelicht. We hebben daar 3 shuttles gekocht, als je ze omhoog slaat komen ze tollend en zwabberend weer naar beneden en wil je ze wat verder weg krijgen moet je keihard slaan. Wel vermoeiend, niet leuk. Dus alles maar in de camper geladen en de volgende bestemming gekozen. We bleken niet zover meer van Barcelona te zitten en het Nederlandse stel van de camping vertelde dat er langs de kust vrij goede campings zitten dicht bij de spoorlijn die naar het centrum van Barcalona gaat. Dat klonk uitnodigend, dus op naar de kust. Omdat we niet het hele stuk in één keer wilden rijden besloten we eerst nog een nacht op een camping in Montblanc te slapen.

Om in Montblanc te komen zijn we door ‘depression centrale' gereden. Ietwat cliché, maar het was echt deprimerend. Het binnenland van Spanje is gewoon nog een derde wereld land. Ongelofelijk arm en smerig. Gelukkig was Montblanc een ander verhaal. Het oude stadscentrum staat er nog met stadsmuur en al. Leuk om te zien. De camping vinden was een ander verhaal, maar gelukkig kwamen we toch nog de bordjes tegen. Ook deze camping was weer een best deal (ideaal). Maar het meisje achter de receptie, die gelukkig Nederlands was, wist niets van de best deal actie. Uiteindelijk had ze het zo geregeld dat we dan geen elektriciteit hoefden te betalen en betaalden we maar 11 euro, ipv de 14 euro die in de gids stond. Erg aardig. Geen bijzonder leuke plek ofzo, maar alles zag er wel netjes uit. En als je ging douchen had je een eigen badkamertje, ook weer eens wat anders.

De volgende dag een camping uitgezocht in Pineda de Mar, langs de kust zo'n 50 km boven Barcelona. Omdat we niet te veel over de snelweg wilden had ik een hele ingewikkelde route uitgestippeld. Wij zijn zelfs door een natuur park gereden waar we nog een knal groene slang tegenkwamen. We weten niet zeker of we er overheen zijn gereden of dat ie mazzel had. De weg door het park was vreselijk bochtig maar ik heb genoten van de natuur. Maik niet echt, die moest zich zo concentreren op de weg dat genieten er even niet in zat voor hem. We moesten nog een klein stukje na het natuurgebied. Maar doordat het zo slecht aangegeven was, zijn we wel tien keer fout gereden. Uiteindelijk maar over de snelweg door steden, maar dat bleek nog verschrikkelijker. Godzijdank toch eindelijk de goeie weg gevonden en aangekomen bij de camping. Heel vriendelijk geholpen door een mevrouw met een wel heel kort broekje. De camping ligt aan een weg met daarachter het strand. Het staat vol met aan de ene kant Spanjaarden met caravans die er het hele jaar staan en aan de andere kant Nederlanders en een enkele verdwaalde Duitser. Het sanitair is prima in orde, maar het belangrijkste voor ons: hij ligt op maar een kwartiertje lopen van het station naar Barcelona. 's Avonds rijst gegeten met zoetzure saus en een bakje chocolade mousse toe.

Op naar Barcelona! De volgende dag zijn we zo rond elf uur richting het station gelopen. Er stond een hele rij bij het loket dus met behulp van de Lonely Planet en een kaartjes automaat zelf een kaartje gekocht. We liepen door de poortjes maar toen bleek dat de dienstregeling alleen aan de andere kant hing. Nergens op het perron. Handig. Uiteindelijk maar gevraagd en toen bleek dat elke trein op perron één zowat richting Barcelona ging. Na ruim een uur treinen zijn we uitgestapt bij Place de Catalunya. We stonden midden op een plein waar ze nu aan het demonstreren zijn. Overal op het plein hadden mensen tentjes op gezet en er hingen spandoeken aan de standbeelden. We hebben na vier dagen nog steeds niet begrepen wat hun standpunt nu eigenlijk is, maar ze hebben het zeker naar hun zin. Bij een informatie standje hebben we een kaart van de stad gekocht en toen zijn we naar bar/restaurant Nuria gelopen om maar eens uit te vogelen waar we nou eigenlijk waren. Onder het genot van een verrukkelijke cappuccino ontdekten we dat we boven aan de Rambla zaten. Dat is een hele lange winkelstraat met aan beide kanten wijken met nog meer winkels. Onder aan gekomen staat een monument voor Christofel Columbus die wijst naar de zee.

Wij zijn over de Rambla gelopen en hebben nog even gekeken bij de Mercat de la Boqueria, een gigantische overdekte markt met van alles. Verse groenten, fruit, vlees, vis, noten en snoepgoed in allerlei kleuren. Erg leuk om te zien. Daarna zijn we door gelopen naar Columbus en zijn we zelfs met een lift omhoog gegaan in het monument en konden we uitkijken over Barcelona. Vervolgens zijn we naar de oude wijk gelopen. De Barri Gotic. Daar wilden we een bezoekje brengen aan de kathedraal, maar daarvoor moesten we 6 euro per persoon voor neertellen. Daar hadden we eigenlijk niet zo'n zin in en omdat we de afgelopen weken al zoveel kathedralen en kerken hebben gezien besloten we deze maar over te slaan. We hebben uiteindelijk wel 7 euro betaald voor het museum d'Historia de Ciutat. Maar dat was het ook meer dan waard. Onder de stad ligt een opgraving van 4000 vierkante meter van een Romeins dorp. We zijn door een wijnmakerij heen gelopen en hebben de plek gezien waar ze daar de Garum maakten. Dat vond ik erg leuk om te zien omdat ik vorig jaar een groot werkstuk heb gemaakt over Romeins eten. Garum gebruikten de Romeinen zoals wij nu tegenwoordig zout gebruiken. Het is trouwens gefermenteerde vis. (verrotte vis, dat er lang heeft liggen fermenteren in een kruik in de zon, jammie). Het was ondertussen alweer een uur of zes dus besloten we nog even een biertje te drinken bij Nuria op het terras en vervolgens weer met de trein naar de camping te gaan. We hebben s' avonds bami gegeten (de Liddl heeft van die pakketten waar je alleen maar olie en vlees bij hoeft te doen) en dat was wonderbaarlijk lekker. Nog wat gelezen en toen hup, naar bed.

Barcelona, het vervolg. De tweede dag besloten we de kunst van Gaudi te gaan bekijken. We zijn lopend vanaf placa de Catalunya (na weer een lekkere cappuccino bij Nuria) richting de Sagrada Familia gelopen. Onderweg zijn we langs Casa Batllo gelopen, ook ontworpen door de meester zelf. Een prachtig gebouw met een kleurrijke gevel. Daarna nog langs La Pedrera, volgens de kaart hét kunststuk van het modernisme, maar wij vonden persoonlijk Casa Batllo mooier. We vervolgden onze weg naar de Sagrada Familia en daar aangekomen moesten we een half uur in de rij staan om naar binnen te komen. In 1882 zijn ze begonnen met het bouwen van deze kerk en ze schatten dat de bouw klaar zal zijn rond 2050. Het bezoek aan de kerk kost je ook nog eens een lieve duit. Je betaalt 12,50 voor je bezoek en dat kan je dan nog aanvullen met een aantal andere dingen. Bijvoorbeeld de lift of een audiogids. Wij besloten om ook een kaartje te kopen voor een museum in het park Guell. Op het entree kaartje word je nog wel vriendelijk bedankt voor je bijdrage aan de bouw van de kerk. Ondanks de bordjes waarop staat dat het een heilige plaats is, is het er rumoerig. Het is inderdaad een prachtig staaltje architectuur met bizarre lijnen, vormen en kleuren en we zijn blij dat we het hebben kunnen zien. Toch zit het ons dwars dat je zoveel moet betalen om een kerk te bezichtigen. Ervan uitgaande dat elke toerist 15,- betaalt en misschien ook nog wel een souvenir in het winkeltje koopt van rond de (laten we laag blijven) 5,-. Kun je ervan uitgaan dat ze zo'n 3000 mensen per dag ontvangen (waarschijnlijk meer). En dan verdienen ze dus 20 x 3000 = 60.000 euro per DAG. Buiten stond een non te collecteren voor een nabij gelegen kerk...

Na het bezoek aan de kerk zijn we met de metro, we hadden toch wel moeie voeten gekregen, naar het Park Guell gegaan. We moesten een heel stuk omhoog lopen en konden op een gegeven moment zelfs met de roltrap door de straten omhoog. Boven aangekomen had je een prachtig uitzicht over de stad. We liepen rustig verder naar beneden langs straatmuzikanten en illegale verkopers van souvenirs. Toen kwamen we bij een pleintje omringd door een hele lange golvende bank ingelegde met een kleurrijk mozaïek uitkijkend over de stad. Op het plein werd van alles te koop aan geboden en een flamenco danseres werd begleid door een spaanse gitaar en een trommel. Iets verder naar beneden kwamen we bij een trap met in het midden waarschijnlijk het (na de Sagrade Familia) toch wel bekendste kunstwerk van Gaudi, de Dragon. Een soort salamander achtig beest met allemaal kleurtjes en een fonteintje uit zijn bek. De trap werd aan beide kanten omringd door muren met prachtige figuurtjes en er bloeiende bloemen en planten. Ondanks de enorme drukte was het een pracht gezicht. Onder aan de trap stonden nog twee Hans-en-Grietje huisjes waar een museum en een winkeltje in zaten. Even verderop kwamen we bij het museum waar wij een kaartje voor hadden. Het was een huis midden in het park waar Antoni Gaudi twintig jaar van zijn leven heeft gewoond. Er stonden nog meubels door hem ontworpen en zijn wandelstok is er ook te bewonderen. Met de metro zijn we weer terug gegaan naar placa de Catalunya waar we na deze lange, maar mooie dag weer op de trein zijn gestapt. 's Avonds hebben we op de camping een hapje gegeten onder het mom ‘het vlees en de groenten zijn op'. Vooraf een lekkere salade en daarna had Maik een hamburger en inktvisringen en ik had een spies met kebab en friet. Maik heeft me zover gekregen dat ik een halve inktvis ring heb op gegeten. Misschien toch nog mijn Tsjechische trauma verwerkt van die keer dat Silke een stukje inktvisrink van Maaike kreeg.... Nog een Baileys koffie toe en daarna nog een potje gekaart. Weltrusten!

Nog steeds niet moe van Barcelona gingen we voor de derde achtereenvolgden dag met de trein heen. Omdat het regende besloten we om onze oorspronkelijke plannen van een bezoekje aan Camp Nou maar oven op te schuiven en een poging te doen om te gaan shoppen. Daarin zijn we hartstikke geslaagd, Maik heeft nieuwe shirts, een nieuwe trui en broek en ik heb ook wat nieuwe shirts. Ook hebben we 6 Engelse boeken gekocht voor 2,95 per stuk, goeie deal. Met tassen vol maar weer de trein in en zoals wel vaker gebeurt kwam er een meneer de trein in met een aangepaste versterker en die begon te zingen. Van die nummers die alle toeristen kennen en die dan met een stralend gezicht gaan mee neuriën. Dat die arme jongen niet eens zuiver zingt laat ik maar buiten beschouwing. Het heeft ook wel weer wat. Moe van al het lopen en shoppen en na nog even Diehard 4.0 gekeken te hebben (we hebben ondertussen al Maik zijn goede films al gezien...) zijn we lekker gaan slapen.

Gister was het heerlijk weer en zijn we naar Camp Nou gegaan. Het stadion van FC Barcelona. Met de trein en met de metro (hebben we helemaal zelf uitgevogeld!) en toen nog een stukkie lopen. Van de buitenkant is het helemaal niet mooi, maar gelukkig was het van binnen beter. Helaas werden we wel weer 19,- per persoon afhandig gemaakt om naar binnen te mogen... Maar zoals we telkens tegen elkaar zeggen: Nu ben je er, je weet nooit of je hier nog eens terug komt. Het museum viel tegen, vooral heel veel high tech schermen en oude bekers. Maar toen mochten we het stadion bekijken. En dat is toch wel heel vet. Er kunnen 92.000 (!) mensen in. We mochten ook de pers ruimte bekijken, de kleedkamer van de tegen partij (met jacuzzi) en de gang waar de spelers door lopen vlak voordat ze het stadion opkomen, heet dat nou de catacombe? En natuurlijk werden we de fan shop binnen geleid. We hebben toch maar geen shirt met naam gekocht (93,- euro, oftewel een week overnachtingen op campings voor ons) wat een idioterie zeg. We zagen mensen zonder blikken of blozen een heel tenue uitzoeken voor kindjes van een jaar of vier (en voor zichzelf). Buiten nog even snel een ijsje gekocht, op aanraden van Zenobia, en inderdaad super lekker ijs hier! Daarna zijn we weer terug gegaan naar placa de Catalunya. Dat was nog een avontuur want ze waren precies die dag bezig met een nieuwe metrolijn en er waren een aantal stops die niet bereikbaar waren met de metro. Maar dat was keurig opgelost, er reden bussen tussen die stops en overal stonden mensen me een herkenbaar shirt die informatie gaven. Toppie! We zijn de Rambla weer een stukje over gelopen en bij de markt vonden we een tentje waar ze tappas serveerden. Want dat wilden we toch nog even doen; lekker tappas eten in Barcelona. Nou dat is gelukt. Super lekker, wijntje/biertje erbij en smullen maar. Na weer een geslaagde dag zijn we moe en voldaan naar de Barrel teruggegaan. Omdat het onze laatste avond was op de camping nog even feestelijk afgesloten (nu kan het nog) en uit eten geweest in het camping restaurant. Ik lasagne en Maik een pizza. Nog een ijsje en een Baileys koffie en wij waren weer helemaal gelukkig...

Vandaag gaan we maar weer verder. We hebben besloten om weer naar de Pyreneeën te rijden maar nu aan de andere kant van de tunnel. Omdat we 1 juli weer bij Franck en Claire zijn zit er nog te kort tijd tussen om verder Spanje in te gaan. Daarbij vinden we de Pyreneeën echt het hoogtepunt van onze reis tot nu toe. Dus duimen voor Barrel en bergschoenen voor mij!