Op naar Toulouse (en omstreken)

We zijn op dit moment bezig met een enorme omweg naar Toulouse, omdat we toch graag weer de weg op wilden. Van Gertrud mochten we gerust nog langer blijven, maar omdat we al zo lang stil hadden gestaan in Cucuron wilden we zelf graag weer verder reizen. Wat ik trouwens nog vergeten was te vertellen in mijn vorige (ellenlange) blog, is dat we nog een leuk misverstandje hadden bij de bakker. Omdat Gertrud eigenlijk 3 talen spreekt gebeurt het nog wel eens dat ze er een paar door elkaar haalt. En omdat Nederlands op dit moment toch wel het minst gebruikt wordt, was het natuurlijk af en toen een beetje zoeken (hier merkten wij trouwens helemaal niets van hoor!). Maar bij de bakker ging het haar toch vlekkeloos af. Nadat Gertrud betaalt had voor haar baquettes zei ze, heel vriendelijk: Bedankt en tot ziens! In keurig ABN. Haar Franse bakker keek toch wel vreemd op en wij lagen helemaal in een deuk. Wat nou zoeken naar woorden?!

Ondanks de hele rompslomp heb ik toch heel erg genoten in Montpellier. We hebben heerlijk gegeten, couscous, en onwijs gelachen. Op woensdagavond hebben Maik en ik nog gekookt, dat is zo ongeveer de enige manier waarop wij mensen kunnen bedanken, haha. We besloten voor de wraps te gaan. Ik was alleen even vergeten dat ik in mn blog ook heel enthousiast had verteld over die ene keer dat we voor opa, oma, Franck, Claire en Alice wraps hadden gemaakt... Gertrud leest m ook... Ondanks het gemis aan originaliteit was het wel weer lekker en ook weer erg gezellig.

Donderdagochtend hadden we een afspraak bij Carglass in Sete (om de één of andere duistere reden kon alleen daar het raampje erin gezet worden) en dus vertrokken we om even voor tienen richting het zuiden. Het was even zoeken, maar we hadden het keurig op tijd gevonden. We mochten ons 'barrel' over een uurtje weer ophalen. Om de tijd te doden zijn we met zijn drieën nog even koffie gaan drinken en hebben we nog een brocante afgestruind. Een half uurtje later dan beloofd, maar wel met levenslange garantie, zat er dan toch weer een raampje bij de passagiersstoel. Na Gertrud gedag gezegd te hebben vertrokken we richting Toulouse.

Donderdagavond sliepen we op camping le moulin de St. Anna. Een hele mooie camping in het Katharengebied. Echt een aanrader, mooie ruime plaatsen, schoon en modern sanitair en heerlijk rustig (en een relatief goede prijs, 18,- voor een camperplaats met elektriciteit en wifi). Het enige nadeel is dat het plaatsje pas 6 km van tevoren wordt aangegeven en dat kan wat stress veroorzaken bij de bestuurder en passagier.

Vrijdag zijn we weer door een hele hoop dorpjes gereden, waaronder St. Sulpice. Dit dorpje was toch wel erg leuk om te zien en is het noemen toch even waard. 's Avonds sliepen we op een camping die redelijk in orde was. Het waaide wel heel erg hard en de camper wiegde mee in de wind. Dat was eigenlijk het spannendste dat we die dag mee hebben gemaakt...

Zaterdag was een culturele dag. We zijn naar Montmaurin gereden. Daar net buiten liggen de ruines van een Romeinse villa. De entree bedroeg drie euro, maar we zagen er zo studentikoos uit, dat we gratis naar binnen mochten en we kregen zelfs een Nederlandse brochure mee. Er stonden nog wat pilaren overeind en er lag achterin ook nog een mooi mozaïek. En doordat bijna alle funderingen er nog lagen was duidelijk te zien hoe de kamerindeling in elkaar zat. Het mooiste vond ik toch wel dat er in de tuin in een bak resten van schelpen en oesters waren gevonden, lekker hoor! Daarna hebben we nog een prachtige route genomen tussen allemaal rotsen door en langs een riviertje. Toen we naar een volgend plaatsje wilden rijden stopte Maik de auto opeens. Hij sprong eruit en liep een heel stuk terug. Wat bleek, iemand was zijn portemonnee verloren! Het was eigenlijk meer een pasjes houder. Werkelijk alles zat erin, paspoort, rijbewijs, visa card en zelfs nog een briefje van 5,-. De meneer in kwestie leek wel wat op een meneer die we eerder hadden gepasseerd. Dus besloten we de route nog een keer te rijden om de arme meneer te vinden (ik weet immers als geen ander hoe hij zich voelt). Maar helaas, geen spoor van hem. We kwamen wel een ander groepje tegen en we vroegen ze of ze deze meneer misschien kenden. Ze kenden hem niet, maar boden aan om het naar de politie te brengen. Ze waren verbaasd over de moeite die we hadden gedaan om de heer te vinden en bedankten ons. (hopelijk zijn deze mensen zo betrouwbaar als ze oogden...)

We hadden aardig wat moeite gedaan om de camping die we hadden uitgezocht te vinden, maar toen we er eenmaal aankwamen bleek er niemand bij de receptie te zitten. We hebben nog het telefoon nr. geprobeerd te bellen wat op het deurtje hing maar de mevrouw aan de andere kant zei dat we een verkeerd nummer hadden gedraaid... lekker dan. Dus hebben we maar wat bordjes gevolgd met het camping logo en kwamen we uiteindelijk bij een nette camping uit. 's Morgens kwam de bakker helemaal de camping op met een busje, toeterde twee keer en aanvallen maar.

Zondag dachten we een vide grenier te gaan bezoeken en we hadden ergens op een blaadje wat zien staan. We konden ons alleen niet precies meer herinneren hoe het plaatsje heette... dus wij op goed geluk een plaatsje gevonden waarvan we dachten dat de naam overeen kwam met die op het blaadje. Na ruim twee uur rijden bleken we ons vergist te hebben. Er was helemaal geen vlooienmarkt. Gelukkig vonden we er nog wel één vlak voordat we bij de camping waren. Helaas alleen niets gevonden wat we mooi genoeg vonden om ook daadwerkelijk te kopen. Omdat er maar één camping te vinden was die dicht bij de Toulouse lag, hadden we niet veel keus. De camping lag naast een autoweg, jammer genoeg. Máár we zijn wel door de eigenaar achterop een golfkarretje de camping over gereden om een plekje te vinden.

En toen was het dan eindelijk maandag. Dé dag dat we naar het consulaat moesten. We waren op tijd vertrokken en hadden het zowaar keurig op tijd gevonden. Allereerst moest ik dus nieuwe foto's laten maken omdat die eerder gemaakte niet aan de Nederlandse normen voldoen. Ik kreeg er meteen acht (altijd handig, wie weet hoe vaak ik mijn paspoort/rijbewijs nog kwijt raak) voor de prijs van 9 euro. En om 14.00 uur gingen we dan eindelijk echt met de aanvraag beginnen. Na alle papieren ingevuld te hebben was de band tussen de mevrouw van het consulaat en mij alle stukken beter. Ik moest mijn vingerafdruk nog afgeven en daarna mochten we gaan. Over 2 á 3 weken is ie klaar.
We sliepen 's nachts op een hele mooie groene camping, lekker afgelegen. Ik in mijn beste Frans uitleggen dat we een nachtje willen slapen en dat we elektriciteit willen, antwoord de beste man: het mag ook in het Nederlands hoor. Ik geloof dat mijn mond openhing, ze zitten ook overal!

Omdat we de laatste tijd (en met we bedoel ik eigenlijk Maik) heel veel gereden hadden, besloten we om dinsdag en woensdag nacht op de dezelfde camping te blijven staan. Dus we staan nu op een mooie camping langs de Lot. Helemaal bevolkt door Nederlanders... één stel bemoeit zich graag met de gang van zaken, best lief bedoelt, maar zo nu en dan ook scheit irritant. De camping wordt gerund door een Engels man en zijn, ja heus, Nederlandse vrouw. Vandaag hebben we vooral veel gewassen, omdat we daar nogal mee achterliepen. Lekker een beetje gelezen en nu even mijn blog typen. Straks maar weer pasta met provencaalse saus maken en misschien vanavond nog een filmpje kijken op de laptop... what a life!