We zijn op dit moment (25 mei) nog steeds in Frankrijk. Ik weet nog dat we zondag 13 maart in de bus stapten en vol vertrouwen aan één ieder meedeelden dat we binnen 1 á 2 weken toch wel in Italië hoopten te zijn... Dat is dus niet helemaal zo gelopen. Na de geslaagde dag in Lourdes zijn we weer omhoog gereden en na weer een dagje kerken kijken en bastides bezichtigen vonden we een camping in Eauze. Een prima camping voor maar 8,40 per nacht! En wat helemaal leuk was, waren de otters de we 's nachts tegen kwamen toen we naar het toiletgebouw gingen. We hoorden een hoop geplons onder de brug en toen we met de zaklamp die richting op schenen zagen we een stuk of vijf otters.

Er was maar één dingetje aan te merken op de camping en dat waren de wc's. Er waren alleen maar van de gaten in de grond waar je boven moet hangen. Ik heb ooit eens in de Quest gelezen dat die dingen (ik geloof dat ze ook nog een chique naam hebben, maar het zijn echt alleen maar gaten in de grond) een uitvinding waren van de Turken maar dat ondertussen alleen de Fransen het nut ervan inzien en ze dan ook veelvuldig overal neer planten. Kom op zeg, we zitten in de 21e eeuw hoor! Maar ja, zoals Maik elke keer vrolijk zei, voor die prijs maakt dat toch niet uit!?

Vanwege de mooie prijs zijn we dan ook nog een nachtje op die camping gebleven en heb ik me nog maar een keer over mijn afschuw voor de ‘wc' gezet. We kwamen de volgende dag weer op een mooi plaatsje met een middeleeuws centrum waar we een lekker stukje vlees hebben gegeten en ik nog een karafje wijn heb genuttigd (ja sorry Maik, maar mijn rijbewijs is gejat, ik mag niet rijden, hihi). We zijn ook nog naar de Abdij van Flaran gereden waar we eerder al langs waren gekomen maar die toen dicht was. Erg leuk om een beetje een beeld te krijgen van hoe de monniken daar geleefd moeten hebben. Op de eerste verdieping was ook nog een kunst tentoonstelling van de collectie van mr. Simonew.

Op zondag hebben we nog een poging gedaan om een vide greniers (ik vergeet telkens die s) te vinden. Toen we er eindelijk één gevonden hadden was het een soort school rommelmarkt met vooral veel speelgoed en kinderkleding. Niet echt aan ons besteed dus. 's Avonds hebben we geslapen op camping Domaine les Angeles waar we eerder ook al een nachtje hadden gestaan. De eigenaar, een hele aardig Nederlander, keek ons al verbaasd aan. Ja, we waren er weer. Het was wel sneu want hij had ons bonnetje nog boven op liggen. Er waren na ons bijna geen mensen meer geweest, maar hij verzekerde ons dat het in de zomer hartstikke druk zou worden.

's Morgens liep ik naar het toiletgebouw en kwam ik een hertje tegen. En de dag ervoor konden we eindelijk zien wat voor beest er toch zo'n raar geluid maakte. De vorige keer was het ons ook al opgevallen dat er een soort vogel rond rende die af en toe een oorlogskreet slaakte, het bleek een mannetjes fazant te zijn. Na al dat natuurschoon gingen we weer op weg. We hadden een relatief korte route uitgekozen maar doordat we de juiste bordjes niet konden vinden zijn we hartstikke omgereden. Maik was hier niet blij mee en om toch nog een beetje de moed erin te houden hebben we ons over onze hekel aan fastfood heen gezet en een Mcflurry gehaald (met M & M's). We stonden 's avonds op een gemeentelijke camping die prima in orde was. Het enige nadeel was dat de plekjes niet zo beschut waren en je niet veel privacy had, maar wat wil je voor 8,90.

De volgende dag zijn we dan eindelijk naar Albi gegaan. Dit deden we op aanraden van Gertrud en we hebben er zeker geen spijt van! (bedankt voor de tip!) Er was genoeg parkeerplek, zelfs voor campers, dus dat scheelde weer een hoop stress. We stonden op twee minuutjes lopen van de kathedraal, een gigantisch gebouw waar we nog wel een foto van op het blog zullen zetten. We hebben ook nog even door de paleis tuinen gewandeld met prachtig uitzicht over de rivier en de stad. En we zijn zelfs nog even wezen cultuur snuiven in het museum van Henri Toulouse Lautrec. Eigenlijk hadden we het verkeerd begrepen, we dachten dat je het paleis kon bezichtigen, maar het hele paleis was omgebouwd tot museum voor het werk van Toulouse Lautrec. Deze meneer heeft de bekende affiches voor de Moulin Rouche getekend zo rond 1900. Erg leuk om te zien.

Na anderhalf uur rijden kwamen we bij de camping, maar wat bleek, die was nog dicht tot 15 juni. Ik had daar helemaal geen rekening meer meegehouden want bijna alle campings waren nu toch wel eens open, niet dus. Maik kon dit grapje niet zo waarderen, maar gelukkig was er nog een camping in de buurt. Het was er erg rustig en het sanitair was weer erg jaren zeventig maar we hebben wel konijntjes gezien. 's Avonds in de camper Batman 2 gekeken en daarna lekker onder de wol. Vandaag hebben we ons nogal koest gehouden. We hebben nog even bij een meertje gezeten en gaan misschien zo nog even naar Avignonet Lauragais waar we in de buurt op een camping staan.

Verder gaat alles met Barrel wonderbaarlijk goed. Toen ik mijn vader van de week belde was het eerste wat hij vroeg: Dus wat is er aan de hand? Dat vat wel zo'n beetje samen hoeveel vertrouwen iedereen heeft in de auto, maar de afgelopen drie weken is dus alles prima verlopen. De stank was inderdaad de vuilwatertank, daar hoeven we ons ook geen zorgen meer om te maken. Wat misschien nog wel even het vermelden waard is, van de week reden we over een Frans plattelands weggetje toen we wat in onze ooghoeken zagen, nog geen 5 seconden later schoot er een hertje vlak voor ons de straat over. Gelukkig reageerde Maik alert en remde hij waardoor alles goed ging. Misschien 15 minuten later kwam er een grote vrachtwagen de bocht om die totaal geen rekening hield met de andere weggebruikers (wij dus) en zonder snelheid te minderen langs ons wilde sjeezen. Het weggetje was daar veel te smal voor, maar Maik was nog steeds wakker en stuurde Barrel de berm in waar we zonder kleerscheuren ook weer uit reden. Ik heb het nog steeds over onze twee ‘ bijna-dood-ervaringen' maar volgens Maik is dat zwaar overdreven...